Saturday, July 11, 2015

මරණය නොමිලේ



" Theatre is a mirror, sharp reflection of the society. "  වේදිකාව සමාජයේ තියුණු ප්‍රතිබිම්භයක් පෙන්වන කැඩපතක් ලෙස හඳුන්වා දුන්නේ ප්‍රංශ ලේඛිකාවක් සහ  තිර රචිකාවක් ලෙස ප්‍රසිද්ධ "යස්මිනා රේසා" විසිනි.  අපි අපගේම ජිවත  ව්‍යාජ රංගනයක්  බව  හොඳා කාරයෙන්ම හඳුනා ගත්තද  එය අනෙකා නොදන්නවා යයි සිතා නිර්ලජ්ජිතව අභිමානයෙන් හැසිරේ, මෙය අප සමග බැඳෙන අනෙකාටද ඒ ආකාරයෙන්ම අදාල වේ. එබැවින් අප තෝරාගෙන ඇත්තේ සැබවින්ම නරුමවාදී ජිවිත බව නැවත නැවතක් මතක් කරදීමට අපගේ ප්‍රතිබිම්හය දෙස වරින් වර බැලිය යුතුය. තවත්  ආකාරයකින් එය ළදරු අවධියේදී තමා (මම) හඳුනා ගැනීම ධර්පනයක ප්‍රතිම්භය හරහා සිදුවන   ධර්පන අවධිය ( mirror  stage ) සිහි ගන්වන්නකි. ළදරුවෙකු පරිණත මිනිසෙකු බවට පත්වීමේදී  භාෂාව හරහා සමාජ සම්බන්ධතා ගොඩනගා ගැනීමත් සමග තමා අනෙකා මගින් එනම් භාෂාව මගින් විස්තර කරගනිමින් පෞරුශය (personality ) සංවර්ධනය  කරගනී.

වේදිකාව මත ප්‍රතිබිම්භයේ යථා ස්වරුපය සාකච්චාවට ලක් කිරීම  ගනු ලබන මහේෂ් එල්කුන්ච්වාර්ගේ  "ප්‍රතිබිම්භය" සැබවින්ම පැසසිය යුතුය."ප්‍රතිබිම්බ්" ( reflection ) නැමති වෙදිකා නාට්‍යයේ  "මරණය නොමිලේ" ලෙස සිංහලට පරිවර්තනය කරන්නේ සත්‍යපාල ගල්කැටිය විසිනි.ඉන්දියානු නිදහස් සටනින් පසුව 20  වන සියවසේ මැද භාගයේ මහාරාෂ්ඨ කලා ක්ෂේත්‍රය කේන්ද්‍ර කරගනිමින් බිහිවන මහාරාෂ්ඨ වේදිකා නාට්‍ය කරළියට නවක නාට්‍ය රචකයෙකු ලෙස මහේෂ් එල්කුන්ච්වාර්  එන්නේ ඔහු නාග්පුර් විශ්ව විද්‍යාලයේ  අධ්‍යාපනය අවසන් විමත් සමගය. 1950 -1960 කාලයෙන් පසුව  ජනප්‍රිය නාට්‍ය කරුවන් වූ විජේ තෙන්ඩුල්කාර්, පී. එල්. දෙශ්පාන්ඩෙ, සතිෂ් අලෙකර් සමග එක්වී මහේෂ් එල්කුන්ච්වාර් සාම්ප්‍රදායික ගිතමය නාට්‍ය, ඉතිහාස කථා, ගැමි නාට්‍ය වලින් ඔබ්බට ගිය පරේෂණාත්මක නුතන නාට්‍ය කලාව හඳුන්වා දෙයි. මෙම බලපෑම සම්ස්ත ඉන්දියානු නාට්‍ය කලාවට සහ ඉන් ඔබ්බට  කාන්දු වන්නේ මෙම කළා කරුවන්ගේ නාට්‍ය වෙනත් භාෂා වලට පරිවර්තනය විමත් සමගය. මහේෂ් එල්කුන්ච්වාර් ලියන ලද නාට්‍ය පිටපත් ගනණ විස්සක් පමණ වේ. මෙවා ඉන්දියානු භාෂා වලට පමණක් නොව ඉංග්‍රීසි, ප්‍රංශ වැනි භාෂා වලටද පරිවර්ත්නය කර ඇත. 

 "මරණය නොමිලේ" නාට්‍යයේ ඇති සමස්ත චරිත ගණන හතරකි. ප්‍රධාන චරිතය වන "ගුඩ්ඩා"  සාමාන්‍ය අපට එදිනෙදා හමුවන, රැකියාවක නියුතු තරුණයෙකි. කතාවේ විකාශනය සිදුවන්නේ  උදෑසන මුහුණ සේදීමට යාමේදී නාන කාමරයේ කන්නාඩියෙන් ඔහුගේ ප්‍රතිබිම්භය නොපෙනීම සම්බන්ධයෙනි. ගුඩ්ඩාගේ  ප්‍රතිබිම්භය අතුරුදහන් වී ඇතිබව දෙවනුව  දැන ගන්නේ ඔහුගේ නවාතැනේ හිමි කාරියයි. ගෙහිමි කාන්තාවට ගුඩ්ඩාගේ ප්‍රතිම්භය අතුරුදහන් වීම තවත් එක මුදල් හම්බ කල හැකි සිද්ධියක් ලෙස පෙනේ. නමුත් ගුඩ්ඩාට එය ක්ෂතිමය අත්දැකීමක් ලෙස දැනේ. ඔහුට එය තමාගේ රැකියාව, හිත මිතුරන් වාහන බලපත්‍රය ආදී සියල්ල නැතිවී යාහැකි අනතුරක් ලෙස හැඟීයයි. මෙම පරස්පර අදහස්  ඔවුනොවුන් අතර හුවමාරු වීමේදී ඔවු නොවුන් එකිනෙකාගේ සිත් තුලට ඇතුළු වෙමින්  සංවාදය ඉදිරියට ඇදී ගෙන  යයි. මේ අතර පවතින සමාජ ක්‍රමය පිලිබඳ  විවේචනයක් සහිතව එය වෙනස් විය යුතු බවට අදහස් කරන තවත් මිනිසෙකු ඔවුන්ගේ සංවාදයට එක් වෙයි.ඔහු "කොඩි" නම් වේ. ඔහුගේ අදහසට අනුව තරුණයාට ප්‍රතිබිම්භය අහිමි වීම ක්ෂතිමය අත්දැකීමක් නොවේ, නගරයේ 99% කගේම ප්‍රතිබිම්හ කාලයක පටන් අතුරුදහන් වී ඇති බව ඔහු හෙළි කරයි. ගෙහිමි කාන්තාව සහ තරුණයාගේ පෙරැත්තය මත කොඩි කන්නාඩියෙන් මුහුණ බලන විට ඔහුගේ ප්‍රතිබිම්භයද අතුරු දහන්  වී ඒ වෙනුවට කුකුලෙකුගේ රුපයක් දැකීමෙන් මහත් අපහසුතාවයට පත් වේ.මේ අතර වාරයේ ඔවුන්ගේ සංවාදයට එක් වන්නේ "ගුඩ්ඩා"  ගේ රැකියා ස්ථානයේ සේවය කරන තරුණියකි. ඇය "broom stick' නම් වේ. ""broom stick'" ඔවුන් සිටි ගොඩනැගිල්ලේ  පස් වන මහළින් බිමට පැන සියදිවි හානි කරගනී. නමුත් පුදුමයට කරුණ නම් ඇයගේ  මල සිරුර, ලේ පැල්ලමක් වත් ඔහු පතිත වූ මාර්ගයේ නොමැති වීමයි. දක්නට ලැබෙන්නේ කළු පැහැති තෙල් වැනි දියරයක් පමනක් වීමය

"මරණය නොමිලේ" නාට්‍ය අද දින වැදගත් වන්නේ මෙහි පස්චාත් නුතන සමාජයේ අනන්‍යතා අර්බුධය සාකච්චාවට ලක්කිරීම හේතුවෙනි. "ගුඩ්ඩා" ගේ ප්‍රතිබිම්හය අතුරුදහන් වී ඇති බව දන ගැනීමත් සමග ඔහු කලබලයට පත් වන්නේ ද ගෙහිමි කාන්තාව එය අසන්නේද එම අත්දැකීමට මුහුණදුන් මිහිමත සිටින එකම සත්ත්වයා "ගුඩ්ඩා" ලෙස සිතාගෙනය. ඔහු නිරුපණය කරන සාමාන්‍ය  මිනිසාගේ චරිතය තම ප්‍රතිම්භය අතරුදහන් වී ඇති බව හඳුනා ගැනීම වාසනාවන්තය. ශෝචනීය කරුණනම් ප්‍රතිභිම්භ අහිමි 99% වූ මිනිසුන් තම ප්‍රතිම්භ අහිමිවීම පිළිබඳවත් නොදැන සිටීමය.කොඩි ගේ මෙම විග්‍රහ ආර්ථිකය මත පදනම්ව ප්‍රකාශ කරන ලද්දක් බව හැඟී යයි. කොඩි තම ප්‍රතිම්භය වෙනස් එකක් බව හඳුනා ගන්නේද තරුණයා සමග සංවාදයත් සමගය.ඔහු සමාජ ප්‍රතිසංස්කරණ පිළිබඳව කතා කරන ප්‍රගතිශීලි මිනිසෙකු  ලෙස නඩත්තු කරගත් ප්‍රතිබිම්භය ඔහුට නොපෙනීම සහ ඒ වෙනුවට කුකුලෙකුගේ  ප්‍රතිබිම්භයක් පෙනීම ඔහුගේ ලජ්ජාවට හේතු වේ.කාන්තාව "ඒක ශිව ලිංගය වගේ" යනුවෙන් පැවසීම ඔහුගේ සඟවාගත් ආත්මය නිර්වත්‍ර කිරීමක් බඳුය. පිරිමියෙකුගේ අවිඥානය තුල සැඟවුණු සළෙලු ස්වභාවය ඇයගේ මෙම ප්‍රකාශයත් සමග හෙළි දරව් කිරීමක් සිදුවේ, මෙය කෙනෙකු පලා යාමට හෝ ප්‍රචණ්ඩ හැසිරීමකට හේතු විය හැකිය. "ගුඩ්ඩා" ඔහුගේ ප්‍රතිභිම්හය කුකුලෙකු සේ දැකීමද යම් තාක් දුරකට මෙයට සළෙලු ස්වාහාවය තහවුරු කරන්නක් බඳුය.

අද අපට හමුවන්නේ සත්‍ය හෝ යුක්තිය කුමක්දැයි හඳුනා ගත්තද ඒ වෙනුවෙන් පෙනී සිටින හෝ  නොදන්නා  බව හඟවන නරුමවාදී  (cynical )සමාජයකය. එදිනෙදා ජීවිකාව සම්පුර්ණ කරන අඩක් කුස ගින්නේ සිටින මිනිසුන් ඔවුන්ගේ ප්‍රතිබිම්හය නොමැති බව වත් නොදනී; මෙය නිරුපනය කරන්නේ අපගේ ජිවන රටාවම නොවේයැයි කිසිවෙකුට කිව හැකිද? "broom stick " ලෙස හදුන්වන තරුණිය නරුම වාදයේ සංකේතයක් වන්නේ ඇය තමන්ගේ ප්‍රතිම්භය නොමැති බව දැන දැනත් එය නොදන්නවා සේ ජිවත් වීම සහ "ගුඩ්ඩා"ගේ ප්‍රතිභිම්භය අතුරුදහන් වී ඇති බව ඇය දැන සිටියත් ඒ බව "ගුඩ්ඩා"ට නොපැවසිමය. ගෙහිමි කාන්තාව සැබවින්ම මෙම සමාජ ක්‍රමයේ ශෝකාන්තය නිරුපනය කරයි. ඇයට  පමණක් තම ප්‍රතිබිම්භය දර්පනයෙන් බලාගත හැකිය.මෙම නාට්‍යයේ එන  අනෙකුත් චරිත තුනම සත්‍යාවබෝධය ( realization ) නම් අවස්ථාවට කිනම් හෝ අවස්ථාව පැමිණේ, නමුත් ඇය එම අවස්ථාවෙන් බොහෝ දුරකය. ඇයගේ ප්‍රත්බිම්භයේ පැවැත්ම ඇත්තේ ඇය නොපවතින  බැවින්ය. ඇයගේ ප්‍රතිබිම්හයට පැවැත්ම ඇත්තේ අනෙකාගේ ආශාව තුල ඇය පැවතීම හේතුවෙන්මය එසේ නොමැතිනම් ඇය තමාගේ ප්‍රතිබිම්බය ලෙස දකින්නේ තමා අනෙකාගෙන් දැකිය යුතු යයි සිතන ප්‍රතිබිම්භයයි. 

මහේෂ් අල්කුන්ච්වාර් ගේ නාට්‍යමය ප්‍රවේශය ඉතා විශිෂ්ඨ වන්නේ සමාජ ප්‍රතිසංස්කරණයක් බලා පොරොත්තු වන්නේ නම් ඒ සඳහා මුදල්මත පදනම් වූ පන්ති ක්‍රමය පමණක් නොව දැනුම මත පදනම් වූ පංති ක්‍රමයද පරාජය  කල  යුතු බවයි. දැනුම වැදගත් වන්නේ මිනිසුන්ගේ සිතුවිලි විශ්ලේෂණය කිරීම සඳහාය. මෙනිසුන්ගේ සිතැඟි හඳුනා නොගෙන කරන විප්ලවයක් මෙම  යුගය තුල සාර්ථක නොවේ යන්න මොහුහේ පණිවිඩයයි. කොඩි නම් චරිතය තරුණයා සම්ච්ච්චලයට ලක් කරන්නේ මුදල් ලැබීම සම්බන්ධයෙන් ඔහු මධ්‍යම පාන්තිකයෙකු වන බැවින්ය. ප්‍රතිබිම්භ අහිමි පුද්ගලයන් හා සැසඳීමේදී තරුණයා මෙන්ම අඩු අදායම් ලාභී ප්‍රතිබිම්හ රේඛාවෙන් පහල ජිවත් වන සියල්ලම අයිති වන්නේ එකම පන්තියක බව කොඩිට අමතක වන්නේ දැයි සැකයක් මතුවේ. එකිනෙකාට තනි තනියෙන් කල හැකි වෙනස් කිරීම් ඉතා අල්පය. සමාජයක් ලෙස දැනුමෙන් සන්නද්ධ වී සටන් කිරීමෙන් පමණක් සාර්ථක විය හැකිය. කෙසේ නමුත් මෙහි එන චරිත හතරම සත්‍ය හඳුනා ගැනීම යන සංකල්පය සැලකු විට ඉතා දුර්වල බව හැඟී යයි, එය නාට්‍ය කරුවා සබුබ්ධික ප්‍රේක්ෂකයාට  එම චරිත වල හැසිරීමට  ඔබ්බෙන් සිතිය යුතුය යන ආදර්ශය ලබා දෙයි. වර්තමාන සමාජයේ දක්නට ලැබෙන පොදු සෝචනීය ලක්ෂණය නම් තම තමන්ගේ විනෝදය ( small pleasures ) සොයා යාම තුල අතරමං වන අප හට එක්ව යමක් කල නොහැකි වීමය. මෙම නාට්‍ය තුලද මෙය හොඳින් ඉස්මතු වේ. අවම වශයෙන් තරුණයා සහ තරුණිය වත් එක් අරමුණක් සඳහා පොදු එකඟතාවයකට නොපැමිණේ. මෙවැනි මිනිසුන් සිටින සමාජයක විප්ලවය යනු සිහිනයක් පමණක් වනු ඇත.

අද දින "යථාර්තය" යනු කුමක්දැයි ප්‍රශ්න කල යුතුය. එක අතකින් එකිනෙකාගේ සිත් වලට ඇතුළු වෙමින් ඔවුන් සැබෑවට සිදු වී ඇති දෙය හෙවත් යථාර්තය කුමක් දැයි සොයාගැනීමට උත්සහා දරයි. නමුත් යථාර්තය සෙවීමේ අරමුණින් සමස්තය කුඩා කොටස් වලට විච්චේදනය කිරීම කොතරම් ප්‍රයෝගික දැයි යන ගැටලුවත් සමගය. මිනිස් සිරුරක සැබෑ යාන්ත්‍රනය සෙවීමට එය අවයව පදිධති වලටත් පසුව පටක , සෛල බවටත් පත් කල හැකිය. සෛල තවදුරටත් සංකීර්ණ සහ සරල අණු වලට වෙන් කොට පරමාණු සහ උප පරමාණුක අංශු වලටද බෙදා වෙන් කල පසු එහි ජීවයක් නොපවතී. යථාර්තය සෙවීමේදී ඇතිවන් අගටලුඅවද එයමය. සිතුවිලි එකිනෙකින් වෙන් කරගෙන යාමේදී අවසානයේ සොයාගත හැකි දෙයක් නැත. යථාර්තය සොයාගෙන යාම ගැටළුවක් වන සේම යථාර්තය බවතිද යන්නද අවසානයේදි ගැටළුවක් වේ. එසේ වන්නේ භාෂාව තුල යථාර්තය හමු නොවීමයි,එසේත් නොමැතිනම්  වචන වලට පරිවර්තනය කල නොහැකි දේ යථාර්තය ලෙස පැවතීමයි.

තරුණිය ගුඩ්ඩාගේ  සිතට ඇතුළු වූ පසු එහි අඳුර මිස වෙන කිසිවක්  නොදකී. එය ඔහුගේ අභ්‍යන්තරික බිඳ වැටීමය, එසේත් නොමැතිනම් හිස් බවය.දියේ පාවෙන අයිස් කන්දක් බඳු  මනසේ සවිඥානය ඉතා කුඩා වපසරියක් නම් එහි ජයේ ගිලි පවතින කොටස තරම් අවිඥානය විශාල වේ. මිනිසුන්ගේ කතිකා තුල නිරන්තරයෙන් අනවරතව අවිඥානික සහ සවිඥානික සිතුවිලි අතර දෝලනයක් සිදු වෙමින් ඉදිරියට ඇදී යයි. නමුත් මෙම මෝබියස් සම්බන්ධය සාමාන්‍ය එනම් එදිනෙදා සිදුවන කතිකාවක සිදුවන්නේද අවිඥානිකවය. මෙම නාට්‍ය තුල ඇති සුවිශේෂම කාරණය  වන්නේ මෙම අවිඥානික සහ සවිඥානික අනවරත සම්බන්ධය චේදනය කර ප්‍රේක්ෂකයාට එය තේරුම් ගැනීමට හැරීමයි. මේ සඳහා යොදාගත් නාට්‍යමය උපක්‍රමය වන්නේ සවිඥානික සංවාදය සිදුවන්නේ එකිනෙකා කාමරයට දොරෙන් ඇතුළු වූ විටය. අවිඥානික හැසිරීම ඉස්මතු වන්නේ ඔවුන් ජනේලයෙන් ඇතුළු වූ පසුවය. ඒ අනුව ජනේලයෙන් ඇතුළු වීම යටි හිතට ඇතුළු වීම ලෙස මෙම සන්ධර්හය තුල   පැහැදිලි කිරීම ප්‍රේක්ෂකයාට කරන සාධාරණයක්  වන්නේ එය  සරල වීම අවබෝධ කරගැනීමට ඇති පහසුව නිසාය.

Facebook, twitter ආදී ගිණුම් වල   ව්‍යාජ නම් ගම වලින් ඡායා රූපවලින් පෙනී සිටීමද අනන්‍යතා  අර්බුධයට එක් උදාහරණයකි.පස්චාත් නුතන වෙළඳපොල ආර්ථිකය කේන්ද්‍රකරගත් දෘෂ්ඨිවාදය ( ideology ) විසින් මෙහෙයවනු ලබන සමාජයක ජිවත් වන මිනිසුන්හට තමා හඳුනා ගැනීමට සිදු වන්නේද  මෙම සංකීර්ණත්වය සහිතවමය. එබැවින් තමා ලෙස කෙනෙකු හඳුනා ගන්නේ  තමා නොව අනෙකාය. සයිබර් අවකාශය තුල සැරිසරණ තරුණ තරුණියන් පමණක් නොව බොහෝ දෙනෙකුගේම අනන්‍යතාවය පාරා වළල්ලක් සේ ඔවුනටම ගැටළුවක් වන්නේ අනෙකා විසින් යම් අවස්ථාවක ඔවුන් ප්‍රශ්න කරන විටය. ව්‍යාජ අනන්‍යතාවය අප පවත්වා ගන්නේ අනෙකා වෙනුවෙනි, මෙය එකිනෙකාට සත්‍ය වන විට අනෙකාගේ යතා ස්වරුපයද අතාත්වික ( virtual real ) වන්නේය.මෙවැනි පසු බිමක් තුල අනෙකාගේ පැවත්මද ව්‍යාජ එකකි. යථාර්තය ලෙස දකින දෙයද අතාත්වික වන බව දැන ගැනීමත් සමගම තමාගේ ප්‍රතිරූපය මෙන්ම අනෙකාගේ පැවැත්මද ගැටළුවක් වන්නේය.යථාර්තය යනු කුමක්දැයි විස්තර කර ගත නොහැකි පසුබිමක් සකස් වන්නේද යථාර්ථයේ ස්වරූපය නිරන්තරයෙන් වෙනස් වීම හේතුවෙනි. එබැවින් යථාර්තයට වඩාත් සමීප අත්දැකීම වන්නේ මරණයයි. මෙම තත්වය තුල යථාර්තය සොයන මිනිසුන්  හට  මරණය හැර වෙනත් කිසිවක්  උරුම වන්නේ නැත. මහේෂ් අල්කුන්ච්වර් මෙය නාට්‍ය ආකෘතියකට ආදේශ කිරීම අද දින සැබවින්ම ප්‍රතිබිම්භ අහිමි වූ 99% ක් දෙනාගේ සිතුවිලි උඩු යටිකුරු කිරීමකි.  සැබවින්ම අනෙකා විසින් ගොඩ නංවන සංකේතීය පරාමිතීන් ව්‍යාකුල වූ විට , එනම් තම ප්‍රතිබිම්බය අහිමි බව දැන ගන්නා  දිනයට බොහෝ දෙනෙකු ඉහල මහල් වලින් බිමට පැන සිය දිවි නසා ගන්නවා ඇත. ශ්‍රී ලාංකේය ප්‍රේක්ෂකයන් වන අපට  මෙවැනි  කලාකෘති සියගණනක අඩුපාඩුවක් පවතීන්නේ දැනුම පිලිබඳ ගැටලුව හේතුවෙන්මය.

චිත්‍ර පටයක මෙවැනි සංකීර්ණ මානසික තත්වයන් මෙන්ම හැසිරීම් පිලිබඳ දැනුම ප්‍රේක්ෂකයාට ප්‍රේරණය කිරම තරමක පහසු කටයුත්තකි. ජනප්‍රිය හොලොවුඩ් නිර්මාණ වන "Psycho " , "Sunglasses ", "Basic  instincts" වැනි චිත්‍ර පටවල මෙය දක්නට ලැබේ.චිත්‍ර පටියක සිය දහස් ගණනක් පසු තල මොහොතින් මොහොත වෙනස් වේ, මේ සියළු පසු තල එහි චරිත වල විසින් ප්‍රේක්ෂකයා ගොඩ නගා ගන්නා  චිත්ත රුප හා සම්බන්ධ වෙමින් බහුවිධ අර්ථ සපයයි. එය චිත්‍ර පටයක දෙබස් වලින් තොරව කතාව ගොඩ නැගීමට මහත් රුකුලක් සපයයි. නමුත් වේදිකා නාට්‍යක පසුතල සිමාසහිතය. මෙය එහි ශිල්පීන්ට මහත් අභියෝගයකි. නාට්‍ය සාර්ථක වීමට නම් එහි එන දෙබස් වල ප්‍රාණවත් අව ඉතා වැදගත්ය, සිනමා පටයක රූපරාමුවක් නැවත නැවතත් සංස්කරණය කල හැකිය, නමුත් වේදිකා නාට්‍යක සංස්කරණය තහනම් වචනයකි; සියල්ල සජීවීව කලයුතු වීම නිසාම වේදිකා නාට්‍ය කලාව තවමත් ඉතා ඉහල පිළිගැනීමට ලක්වූ මාධ්‍යකි. සමාජයේ භෛෟතික වෙනස් වීම් හෝ මිනිසුන්ගේ භෛෟතික අන්තර් සම්බන්ධතා කලා කෘතියකින් ඉදිරිපත් කිරීම තරමක පහසු කටයුත්තකි. නමුත් අද සමාජයේ මිනිසුන්ගේ භෛෟතික හැසිරීම් සහ අනෙකා සමග අන්තර් ක්‍රියා වලට හේතුවන මානසික ස්වභාවය වේදිකාව මත විශ්ලේෂණය කීරම සැබවින්ම අභියෝගයකි. මෙම කටයුත්ත පහසු කර ගැනීම සඳහා ඔහුගේ උපක්‍රම ඉතා සිත්ගන්න සුළුය. චරිත එකිනෙකාගේ යටි සිත හෙවත් අවිඥානය ආමන්ත්‍රණය කිරීමට අවශ්‍ය වූ විට ජනේලයෙන් ඇතුළු වීමත් සවිඥානය ආමන්ත්‍රණ කිරීමට දොරෙන් පැමිණීමත් ප්‍රේක්ෂකයා සංකීර්ණ සන්ධර්හයක අතරමං නොකර සරල ලෙස අවබෝධකර ගැනීමට අවස්ථාව සලස්වා නාට්‍ය සමග ඇද බැඳ තබා ගැනීමට ගත් සාර්ථක උත්සාහයක් බව පෙනේ. එසේම සමස්ථ කතාව ඉදිරිපත් කිරීම සඳහා නළු නිළියන් හතර දෙනෙකු පමණක් යොදා ගැනීමද ප්‍රේක්ෂකයාට කල සාධාරණයක් ලෙස හැඳින්විය හැකිය, එමගින් චරිත අතර පවතින අන්තර් සම්බන්ධතාවය අඩුවී අවබෝධ කරගැනීමට අවශ්‍ය වටපිටාව සකස් කරදෙයි.එසේම සියල්ල ව්‍යාපාර වූ විට විටෙක  ලාභ නොලබන කොපමණ උසස්  කලා කෘතියක් වුවද දිගු කාලීනව නඩත්තු කල නොහැකිය.සීමිත සාමාජිකයින් ගණනක් සිටින නාට්‍ය කණ්ඩායමක් සඳහා දැරීමට සිදුවන පිරිවැය අවම වීම තුල එහි නිෂ්පාදන කටයුත්ත ප්‍රයෝගික යථාර්තයක් කර ගැනීම පහසුය. 

 සියල්ල වෙළඳපල මත තීරණය කරනු ලබන සමාජයක සැබවින්ම මරණයද වටනා කමක් ඇත. නමුත් එය ඛේදජනකය. එම වටිනාකමේ වාසිය ලැබෙන්නේ මරණයට ලක්වන පුද්ගලයාට හෝ සමීප පුද්ගලයන්ට නොව වෙළඳ භාණ්ඩයක් කරගත් මල්ශාලා හිමියන් ආදී ව්‍යාපාරිකයන්ටය  . දිරා යන මළ සිරුර  වෙළඳ භාණ්ඩයක් බවට පත්වී ඇත්තේද තත්කාලීන දෘෂ්ඨිවාදය ( ideology )  තුලය. එවැනි සමාජයක ජිවත් වන මිනිසෙකුගේ මරණයට සෑහෙන මිලක් තිබේ. එම මිල ගෙවිය යුත්තේ මරණයට පත්වන පුද්ගලයාගේ සමීපතමයන් විසිනි. සමාජය පිලිබඳ කලකිරීමට සියදිවි හානි කරගන්නා පුද්ගලයෙකු හැර අනෙක් සෑම සාමාන්‍ය  පුද්ගලයෙකුටම  තම මරණයේ වෙළඳපලට ගෙවිය යුතු මුදල පිළිබද කනස්සල්ලක් පවතී. සියලු මිනිස් අගයන් රුපියල් ශත වලින් නියම කරන පස්චාත් නුතන සමාජ යාන්ත්‍රණය පැහැදිලි කීරම උදෙසා ලැකානියානු සිද්ධාන්ත වල මෙහෙය මිල කල නොහැකිය. නමුත් තම සායනයට පැමිණෙන රෝගියාගේ පොකට්ටුව හිරිකිතයකින් තොරව හිස් කර උපයාගත් මහා ධනස්කන්ධය තහවුරු කරන්නේ ඔහුද  ප්‍රතිභිම්භය අහිමි වූ තවත් එක් පුද්ගලයෙකු බවයි.

-ජානක ගුණතිලක



Friday, May 22, 2015





වසර 19ක් පුරා සති පතා ඵල වූ "නවමනි" පුවත් පත මැයි මස 18 වන දින සිට දිනපතා පුවත් පතක් ලෙස ඵල වන බව පාඨක ඔබට දැනුම් දෙන්නේ හදපිරි සතුටිනි.

රටක ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය තහවුරු වීමට නම් සෑම ජන කොටසකම අනන්‍යතාවයක් තිබිය යුතුය. ජීව විද්‍යාත්මක සන්ධර්භය තුල ජීව විවිධත්වය ( Bio Diversity )  ඉහලින් අගය කීරම පැසසිය යුතු කාරණයකි. මිනිසුන්ද ජීවින් වන බැවින් මිනිසුන්ගේ විවිධත්වයද අගය කිරීමට අපට හැකිනම් එය ඉතා උසස් මනුෂ්‍ය ගුණාංගයකි.

නමුත් මතක් තබාගත යුතු කරුණ වන්නේ සොක්‍රටීස් පැවසු පරිදි ' තම අතේ ඇති සැරයටිය කැරකවිමේ සිමාව ඉදිරියේ සිටින මිනිසාගේ නාසයේ කෙලවරින් අවසන් වේ' යන්නය. ඒ ආකාරයෙන්ම අනෙකුත් මිනිසුන්ට ගැටළුවක් නොවන ලෙස තම අනන්‍යතාවය පවත්වාගෙන යාම තවත් කෙනෙකුට ගැටළුවක් නොවිය යුතුය, එම ස්ථානය දක්වා අපට අපගේ සිත පාලනය කරගතහැකි නම් තත්කාලීන ගැටුම් කොපමණ අවම වනු ඇත්ද?

එබැවින් සිංහල, සහ දෙමළ  භාෂාවෙන් ඵල වන ජාතික පුවත්පත් සමුහයක් ඇති විටෙක මුස්ලිම් ජනයාගේ තොරතුරු දැනගැනීම සහ විනෝදය උදෙසා දිනපතා පුවත් පතක් ඵල වීම අගයකොට සැලකිය යුත්තකි.

- අපි 

Thursday, April 30, 2015

මියැදුණු හදවත





නතර වුනු හද ගැස්ම 
හුදකලා මැදියමක
තරු එලිය පරදමින්
සඳ නැගුනු රාත්‍රියේ

අවදි කර නැවත ඒ 
හදවතට පණදෙන්න
හඬ තලන රැහෙය්යන් 
උඩු බුරණ සුනඛයන් 
රෑ පුරා නිදි වරව
කොතෙක් උත්සහා කළද
සඳ මැකී අලුයමද 
උදාවිය මොහොතකින් 
මිය ඇදුනු හදවතට
පන දෙන්න මොහොතකට
නොතබාම ඉඩ හසර

වැලලුවද පොළොව යට
මස් වැදලි ගඳ ගසන.

නැවුම් අතු රිකිලි ගෙන
සොහොන් කොත දෙපලු කර
නැගී සිටි වෘක්ෂයම 
වසා ගෙන සතර අත
විහදුවා  අතු  පතර
සෙවන දුණි හදවතට 
හඬක් සේ උපදින්න

- ජානක ගුණතිලක


Sunday, February 8, 2015

නුඹ මා



මා 
දුටු නුඹ

නුඹ 
නුදුටු මා

නුඹ 
දුටු මා

මා 
නොදුටු නුඹ

ඒ 

නුඹ මා
මා නුඹ 
දැක්මය
එකිනෙකා නුරුස්සන

දිනක් පැමිණේද
නුඹට 
මා හමුවන
මට  
නුඹව හමුවන
එකිනෙකට 
අතිපිහිත ලක්ෂයක

නමුත් හමුවන
දිනෙක
එකෙක් එහි 
නොසිටිනු ඇත.........

යම් විටෙක 
දෙදෙනාම........?




- ජානක ගුණතිලක

Sunday, October 26, 2014

ඉකෙලොසීය සන්ධර්භයක හකාවති කියවීම.


   
ඩෝසන් කියූ හැටියේම  මුලින්ම අප අබියසටවිත්  හිටගනුයේ ස්ථම්භයකි. කොලමීය කුළුණකි. ඩෝසන් කුළුණ යනු මෙයයි.කඩුගන්නාව මුදුනත සිට  ඇඟ කිලිපොලා යන අර පල්ලම දෙස අභීතව බලන් සිටිනා කුළුණ ය.  ‘‘කොහොම මේ ප්‍රපාතයක් අයිනෙ පාරක් කැපුවද මන්ද?’’  කුළුණ හිතන්නේ ය.  කුළුණක්ව සිටිනා, එසේ වුව සිතනා, කවුද ඒ ඩෝසන්‍ඔහු වනාහී ඉංජිනේරුවරයෙකි.  ‘‘රාජකීය ඉන්ජිනේරු බලකාය’’ට අයත් ව සිටි කැප්ටන් ඩෝසන්, ‘‘බ්‍රිටිෂ් - සිලොන්’’ ලෙස නම් ලත් දිවයිනේ පළමු මහාමාර්ගය වූ ‘‘කොළඹ - නුවර’’ පාර හැදිමට අනුයුක්ත කෙරුණ චරිතයකි.  අවාසනාවකටදෝ පාර විවෘත කිරීමට පෙර ඔහු මිය ගියේ ය. නමුත් ඔහු කැපවුණු මිනිසකු බව දත් මිත්‍රයෝ මේ පාරේ එහා මෙහා යන අයට ඔහු මෙනෙහි කළ යුතු චරිතයක් බව තීන්දු කළහ. ඩෝසන් ස්ථම්භය යනු මෙයයි.

කැප්ටන් ඩෝසන් හදිසියේ මිය ගියේ කෙසේදනයෙක් ගැසීමෙන්දබොහෝ දුරට උත්තරය‘‘ඔව්’’. ඔහු කොළඹ රැගෙන ආයේනයි විස සමඟින්දඑසේනම් ඔහු මිය ගියේ නයි විස සමගන්ද?

උත්තරය........?

කෙසේ හෝ අවසානයේ ඩෝසන් පුන්රුප්පත්තිය ලබා තිබේ. ඩෝසන් ප්‍රීති නමිනි. රෝහණයේ උපන් පුතෙකුට ඩෝසන් යනුවෙන් නම් තබන්නට තාත්තකුට හිතෙන්නේ ඉන්ජිනේරුකම මිටින් අරන් උපන් නිසා නොවේදඔහු අලුත් පාරක් හදන්නට මුල් වන බව දැනුණු නිසා නොවේද?  නොඑසේ නම් ප්‍රීතීන්ගේ තාත්තා වහාම ඔහු ඩෝසන් යනුවෙන් නම් කළේ ඇයි ඔහුගේ අනාගතය ගැන දැන සිටි බැවින් මිස අන් කවර හේතුවක් නිසාද? නමුත් මේ උතුම් තාත්තා නොදැන සිටි ‘‘එක් සුවිශේෂ දෙයක්’’තිබේ. ඒ ඔහු පුනුරුප්පත්තිය ලැබුවේ අර නයි විසද සමගින් බව ය. ඔහු තුළ නයි විස වූ බව කෙමෙන් පිටතට පෙනෙන්නට වූයේ ඔහු භාෂාව හරහා සමාජයට දෂ්ඨ කරන්නට වූ විටයි. මෙය මෙතෙක් කාටවත් කියවා ගත නොහැකි වුවාට මා මක් කරන්නද?මට එය ඔප්පු කළ හැකිය. ගන්න ඔහුගේ පළමු කවි පොත අතට. මොකද්ද නම‘‘මුචලින්ද තාප්පය’’. දැන් හරිද

නමුත් මේ නයි විසෙන් මියගිය ඉන්ජිනේරුවානයි විස සමඟින්ම යළි උපතලබා ඇති බව අපට හරියටම දැනේනනේ ‘‘ඔහු තම විස කැවු බස’’ අප හදවතට මුදා හැරිය නිෂ්චිතම නිමේෂය වන ‘‘හකාවති’’හරහා බව මම ඔබට පවසමි.
මා එසේ කියන්නේ ඇයිදැයි මා පැහැදිය යුතු ය. සාධනය කර පෙන්විය යුතු ය. නොඑසේ නම් එය ප්‍රලාප ගනයට වැටේ. එවන් නන් දොඩවන්නෙකු දක්වා පිරිහෙළනු ලැබීමට මම නොකැමැත්තෙමි. ප්‍රලාප ඇදබා මිත්‍රද්‍රෝහියකු වීම නොමනා ය. තරම් නොවේ.

ඩෝසන්ගේ ප්‍රකටම කෙටිකතාව ලෙස මේතාක් සියල්ලන්ම සංවාදයට නතු කර ඇති ‘‘මිරැන්ඩා’’  ඇරඹෙන්නේ මෙලෙසිනි. පළමු ඡේදය ය.

‘‘
රතුපාට නිල්පාට කොරහැඩි දිලිසෙන සර්පයා සිය සියුම් දිගැටි දෙපෙති දිව "සුරුස්... සුරුස්" හඩින් පිඹිමින් ජනේලයේ මළකඩ කෑ යකඩ පොලු අතරින් කාමරයට සිය හිස ඇතුල් කරද්දී ගැබ්බර සඳලතා තවත් තම උදරය යහන් ගැබේ සුසුදු පලස මත සීරුවට බර කර නින්දේ පසු වූවා ය.රතු නිල් පැල්ලම් අතර රන්වන් කොරපොතු රටාවේ දිස්නයෙන් දිලිසෙන සර්ප බඳ කළු පාට ජනෙල් පොල්ලෙන් එතී පහලට චලනය වූයේ ඔරලෝසුවේ විනාඩි කටුවේ අත දෙකේ ඉලක්කම උඩින් සෙමෙන් ගමන් ගත් තරම් වේගයෙනි. සර්පයා සඳලතාගේ දෙකළවා යුගල අතරින් නොපෙනී යත්ම නිශ්ශංක මරළතෝනි දීගෙන ඇඳෙන් පනිද්දී මිරැන්ඩාගේ මන්නා පහර නිශ්ශංක සදහට නිශ්ශබ්ද කළ බැව් කිසිවෙකුත් නොදුටුවේය.’’

නිශ්ශංක දකිමින් සිටි සිහිනයේ රතු-කොළ කොරහැඩි දිළෙන සර්පයා ඇතුළු වන්නේ සඳලතාගේ කලවා අතරින් මිස මිරැන්ඩාගේ විප්ලවීය රතුපාට විප්ලවීය කලවා අතරින් නොවේ.  එය එසේ වී නම් එළැඹෙන මොහොතේ මරණ දෙකක් සිදුවන්නේ නැත.  සඳලතා ගැබ සැහැල්ලු කර ගන්නා මොහොතේදී එළියට ඒමට නියමිතව ඇති දෙදෙනෙක් මිරැන්ඩා තුළ සිටිති. එකකු දැරුවා ය. දෙවැන්නා නිල්-කොළ ලප සහිත සරුපයා ය.  දෙනොම එළියට නෑවිත් ඇතැයි අපට හැඟේ.  ඒත් සරුපයා?  සඳලතාත්, නිශ්ශංකත්, දරුවාත් ලෝකයෙන් තොලොංජි වුවද නිල් - කොළ ලප සහිත, රන්වන් කොරපොතු ඇති සර්පයාත්, විප්ලවීය මිරැන්ඩාත් තවමත් හිඳී.  මේ නම් කදිම කතාවක කදිම අවශේෂයකි. විෂ සහිත අවසානයකි.  ඩෝසන්ගේ සර්ප විෂ ය.

සමස්ථ කෘතිය පුරා සාවධානව හිඳන්නේ මෙකී උගුරු කාරක චමත්කාරයයි. රමනීය වන්නේ   ‘‘වමනීය’’ වේදනාවයි.  ඩෝසන් භාෂාමය කැටපත අල්ලන්නේ සමාජය වෙත යි.  අප වෙත ප්‍රක්ෂේපණය වන්නේ සමාජමය යථාවයි.  සමාජය කෘෘර වූවාට ඩෝසන් මක්කරන්නද?  සමාජය පාදඩ වූවාට සාහිත්‍යකරුවා මක්කරන්නද?  කාලකන්නභාවය ලඹ දෙන අවාකාශයක, එය, කෘතියකින් නිරූපනය වන්නේ නම් කෘතිය දැමිය හැක්කේ කවර ගොඩට ද? පැහැදිලි ය.  ඩෝසන් ප්‍රීති ස්වකීය කෙටිකතා සමුච්චය හරහා සහෘදභාවය රිදවා ඇත. එකී හදවත් පාරා ඇත.  එසේ සිදුකළ ලියන්නා ඈතක හිඳ අපට හිනාවෙමින් සිටී.  අපට දැනෙන්නේ මාරාන්තික රිදවීමකි. ඒ මාරාන්තිකභාවයේ භාෂාත්මක වික්‍රමය සුවිශේෂි ලෙස පැන නඟින්නෙ ‘‘මාරාව’’ හරහා ය.  කතා නම් මෙහෙමය කියන්නාක් මෙනි. එකිනෙකට සම්බන්ද දේවල් එකිනෙකට වෙනස් උපැහැරණ ඔස්සේ අපට කියවන්නට සැලැස්වීමමාරාව කතාවේ තියෙන මාරාන්තික ශිල්ප දැක්විම ය.

‘‘කැරකිලා යන්න ගත්තා ආකාහේ වළාපටි සේරම කෑදැත්තො තටු ගහපු වේගෙට. පයට පෑගුණු මඩ තල්ලි චිරි චිරි ගාලා ලෙස්සලා යැව්වා කකුල් දෙක පැද්දිලා දෙන්නට දෙන්න ආදාරකර ගෙන සමබර වුනා දුවද්දිම. පේමක්කා හීතලට හීතලවෙලා හිටියේ මට අතේ එතිච්ච මොහොතට දැනුණා අයිස්පලමක් වගේ හංදියේ කඬේ ශීත පෙට්ටියේ ඇසිරිච්ච. අඳුර ගලා ගෙන එන්නේ කුණාටුවක් වගේ ඉහ ඉද්දරින්’’

ඩෝසන්ගේ සමස්ත කතා කලාව පැන නැඟෙන්නේ ‍ෆන්තාසුසීය Phanthasus)පදනමකින් යැයි මම කියමි.  ඔහු මායාමය සහ මිත්‍යාමය සිහින මවන්නකු වන්නේ ය.  එසේ නමුත් වෛරීය දෑ කතා අධ්‍යාත්මය තුළ රෝපනය නොකරයි. නමුත් ඩෝසන්ගේ කතා කලාව ස්ථාපිත වන්නේ ඉකෙලොසීය Ikelos) සන්ධර්භයක යැයි මම පවසමි. ඔහු සිහිනයන්ගෙන් නිමවන්නේ සත්‍යයයි.  ඒ සිහින තාත්වික වන්නේ වෙයි.  එබැවින්ම යථාව නිරූපනය කරන්නේ වෙයි.  යථාව ඥානනය කරන්නේ වෙයි. මේ අනුව ඩෝසන් සිහින පිහිටුවනුයේ ෆ්‍රොයිඩියානු විශ්ලේෂණයට ප්‍රතිපක්ෂව බව මම පවසමි. සිහින දැකීම යනු ප්‍රාර්ථනා සඵල වීමකැයි ෆ්‍රොයිඩියානු අවකාශයේ විග්‍රහවෙතත්, මේ සිහින, ඒ සිහිනයන්ගෙන් වෙන්වන්නේ මේවා සිහින ආකෘතිය තුළ නිමවනා නිර්මාණකරුවකු සිටිනා බැවිනි.  එබැවින් මේ නිර්මාණ සමුච්චය තුළ ප්‍රාර්ථනාවන් නැත.  ඩෝසන් කැටපත අල්ලා පෙන්වනා ලංකාවේ සැබෑවටම පවතිනා මෙ බඳු ම්ලේච්ඡකර අවකාශයක් පතන්නේ එකී ගන්දස්සාරයම පැවැත්ම කරගත් මුග්ධ ධනේෂ්වරයේ දේශපාලක කූඨකයන් විනා නිර්මාණකරුවන් නොවේ.

කෙසේ හෝ කතා 13ක් එකම විග්‍රහයක තැබිය හැක්කේ කලාතුරකිනි. ඒ කලාතුර ඩෝසන් අපට නිමවා දී ඇත.  බොහෝ විට ඔහුකතාවෙහි වන සත්‍ය නිමවන සිහිනය අරඹන්නේ ම එකී සිහිනයට බැරල් බෝම්බයක් හෙලා එය කුඩුපට්ටම් කරලන වැකියකිනි. ඡේදයකිනි. මෙබඳු ය.

‘‘මට කවි පැටියෙක් හදා ගන්න  ඕන! 

සුජාත පුත්‍රයන්ගේ වික්‍රමය පටන් ගන්නේ එහෙම ය. ඊළඟට..........? ඊළඟට මෙහෙම ය.

‘‘කවියාගේ මව ගැස්සී බලා සිටිද්දීම ඇයව කරට උස්සා ගත් කවියාගේ පියා දංගොල්ලට එපිටින් වූ කුඩා වන රොදට ඇයව ඉමහත් වේගයෙන් රැගෙන ගියේය. ’’  

බීට් රූට් ලේ හිදී සිද්ධ වන්නේ කුමක්ද? එය පටන් ගන්නේ මෙන්න මෙහෙම ය.
‘‘ඇය සියල්ලන් මවිතයට පත් කරමින් බීට් අල තැම්බූ වතුර රුධිර පාරවිලයනය සඳහා සාර්ථකව යොදා ගත්තෙන් ස්වර්ගය පෘථිවිය මතට පාත් වූයේ හදිසියේම ස්වර්ගයේ සිදු වූ බර වැඩි විමේ ප‍්‍රතිඵලයක් ලෙසටය යන්න සාක්ෂාත් වූයේ පෘථිවියෙන් අර්ධයක් ජනගහණය මාස තුනක් වැනි කෙටි කාලයක් තුල ස්වර්ගස්ථ වූයෙන් ස්වර්ග ලෝකයේ ගුරුත්ව කේන්ද්‍රය විතැන් වීමෙන් මේ අලකලංචිය සිදු වූ බව තහවුරු කළේ පුරාවිද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුවේ සහ කාලගුණවිද්‍යා දෙපාර්තුමේන්තුවේ ඒකාබද්ධ පර්යේෂණයක ප‍්‍රතිඵලයක් ලෙසය.’’

ඊළඟට........?

‘‘දිගින් දිගටම සිහින තුළ සහ අන්තර් සිහිනමය ප‍්‍රවෘත්ති විකාශය ඔස්සේ පියැවුනු දෙනෙත් පුළුල් තිර මත ප‍්‍රක්ෂේපණය වෙමින් පැවති මේ ස්වර්ග ලෝකයේ පෘථිවි පාතන ජවනිකාව බොඳව ගොස් දෙනෙත් තුළ අන්ධකාර ගුහාමය කළුවක් වැටුනේ ස්වර්ග ලෝකයෙන් ආ අපූරු තණකොල පෙත්තෙක් වැනි සුරංගනාවක් හදිසියේ චන්ද්‍රාණිගේ නහය මත වැසීමත් සමගමය.’’

කතා එකින් එක මෙසේ පෙන්වා දීමට හැකි ය.  කුමටද?  මා  මෙහිදී ඔහුගේ නිර්මාණ අරභයා මතු කරන ප්‍රවාදය සාක්ෂාත් කරලීමට ඔහුම නිදසුන් සපයා දී ඇත.  ඩෝසන් වනාහී අන්තිම හිතුවක්කාරයෙකි.  ඉවසුම් විරහිත මිනිසෙකි.   ඉදින් අප මේ කුමක් කීවද ඔහු තමන්ගේ නිර්මාණ කෙරෙහි වන නීති රීති පද්ධතියක් තෙමේම නිමවන්නේ යැයි හඬගා කියයි.  දැන් ඉතින් කට උත්තර නැත.  බලන්න. ! මහා ජල පාතනය.

ඒ නොපෙනෙන සියල්ල විශ්වාස කරන්නා වූ ද පෙනෙන්නට තිබෙන සෑම දෙයක්ම අවිශ්වාස කරන්නා ද වූ මිනිසාගේ යුගයයි.

භාෂාවේ තර්ක ශාස්ත‍්‍රය ඉපදෙමින් සිටි සමයයි.

මේ අන් යුගයක් නොවේ.  ඉක්ම යන මොහොතයි.  ඔහු කොට්ට උරයක් සේ කනපිට ගසා පෙන්නවන යථාව ඥානනය කළ යුතු මේ නිමේෂයයි.  මේ සියලුම කෙටි කතා ලෙනිනියානු ප්‍රවේශයකින් විග්‍රහ කළ හැකි වනුයේ එබැවිනි.

අවසානායේ මම මෙසේ කියමි.  ඒත් හකාවති ගැන ය. හකාවති යනු අරාබි වචනයකි.  දැන් ඒ වචනය සිංහලයට එකතු වී ඇත.  එය සිංහලෙන් මකා දැමිය නොහැකි ලෙස ය. එය එකතු කරන ලද්දේ ඩෝසන් විසිනි.  වචන නාස්ති කරනා භාෂාප්‍රේමින් සිටින අවකාශයක අලුත් වචනයක හෝ සම්ප්‍රදානයක් සහිතව සාහිත්‍යට එකතු වීම ම වැදගත් වැඩකි. ඩෝසන් එය සිදු කර ඇත.  ඔහු අලුත් පාරක් හදන්නට මඟ එළි පෙහෙලි කර ඇත.  ඔහු ව්‍යාජ විචාරක‘‘සර්පයන්ගේ’’ දෂ්ඨ කිරීම් වලින් ප්‍රවේශම් වී සාහිත්‍යයිකව මිය  නොයන්නේ නම් ඒ පාර තැනෙනවා නියත ය.

මංජුල වෙඩිවර්ධන
2014 ඔක්තෝබර් 25.

Thursday, October 23, 2014

මැජික් පිහාටු ( කෙටි කතාව 11 )



ජනේලේ රෙද්ද මෑත් කරන කොට එකපාරම වීදුරුවෙන් එහා පැත්තෙන් මතු වුනේ ලේ වලින් වැහිච්ච කිර්තිගේ මුණ. කොන්ඩේ ලේ වලින් තෙත් වෙලා තිබ්බා ඇස් දෙක ගිණි බෝල දෙකක් වගේ තරහින් ගිනි ගත්තා. නළල හරහා තිබ්බ කැපුම් පාරට ඔලු කට්ට සුදුවට මතු වෙලා තිබුණා. තොල් දෙක හරියට බුලත් කඩේ විමල අක්කගේ චීත්තෙයි, හිරට ඇඳපු හැට්ටෙයි අතරින් එලියට පැනපු බඩ ගෙඩිය වගේ. වීදුරුවට මුණ තද වෙනකොට වීදුරුව දිගේ ලේ ගලාගෙන පහලට වැක් කෙරුණා. මං  එකපාරටම ජනෙල් රෙද්ද අත ඇරියේ ඒ මුණ දිහා තවත් බලාගෙන ඉන්න බැරි කමට. මට ඉබේටම කෑ ගැහුණා ඒ එක්කම පිටි පස්සෙන් මගේ උරහිසේ ගෑවුණ සීතල අතක් නිසා.

"මොකද මේ වෙව්ලන්නේ, හීනෙන් බය උණාද?"

කෙස් ගස් අතරින් ඇඟිලි තුඩු යවමින් සිටියා මිස ඇය කිසිවක් නොකීවාය. ඇයගේ උකුල මත සුවබරව නිඳන පළමු දින එය යයි මට සිතිණ. එය රාත්‍රියද උදෑසනද යන්න නිච්චියක් නොවීය, කෙසේ හෝ හිරු නොපායා ඇති හෝරාවක් විය, කාමරයේ බිත්ති වලට සවිකර තිබු විදුලි පහන්  වල ආලෝකය ඉටි පහනක ආලෝකය තරම්වත් දීප්තිමත් නොවිය. ඇයට  යමක් පවසන්නට මට උවමනා විය, නමුත් ඒ කුමක්දැයි මා දැන සිටියේ නැත.උගුරේ නූල් බෝලයක් වැනි යමක් සිරවී ඇති බව පමණක් වැටහිණ.

මුළු ඇඟම රිදෙන්නේ හරියට ඩිංගි පාලයාගේ කෙල්ල හොරෙන් ගේන්න ගිහිල්ලා ගමේම මිනිස්සුන්ගෙන් ගුටි කාපු දවසේ වගේමයි. ඒත් ඒ ඊයෙ නෙවෙයි කියල නං හොදටම විශ්වාසයි, ඒත් යකෝ  මෙච්චර ඇටකටු වල ඉඳන් දැනෙන්න තරං වේදනාවක් කවදාවත්ම දැනිල නැති තරමට දැනෙන්නේ කොහොමද කියල මං කලපනා කර කර නැගිට්ටම තමයි තේරුනේ  මේ ඉන්නෙත් ගෙදර නොවෙන වග.

'එහෙනං වීල් එක කෝ? " පලවෙනි පාර ඒක මගෙන් අහගෙන, දෙවනි පාර ඇහැව්වා සරම ඇතුලේ  නිදාගෙන හිටපු එකාගේ සරම ඔලුවෙන් පහලට ඇදල. ඌයි මායි එක ඇඳේ නිදාගෙන හිටියට දැන් තමයි දැනගත්තේ ඌ සමිතය කියල.

"හරි හරි තව ටිකක් නිදා ගනින්කෝ තාම එළි  වෙලත් නෑනේ"

ඌ එහෙම කිව්වට, මම නැගිටලා ජනේලේ රෙද්ද මෑත් කරලා  බැලුව විතරයි අව්වේ රස්නෙට ඇස් දෙකෙන් කුරුල්ලෝ පියාඹල ගියා, ආයෙත් ටිකකින් ඇස් අරිනකොට  මට එක එල්ලේ පෙනුනේ මගේ වීල් එක පාක් එකේ නතර කරලා තියෙනවා අගේට.

"එතකොට යකෝ  මං ඉන්නේ ....................?"

චාටර් කිර්තිගේ කඩේ උඩ තට්ටුව කියල මට තේරුණා, සමිතය සරම ඇතුලේ ඔලුව හංග ගන්නත් කලින්.

"නැගිටපන් දැත්තෝ ඉක්මනට, අපි ඉන්නේ චාටරයාගේ කඩේ බං"

දෙබරයක් වගේ සරම ඇතුලේ  උණ්ඩි ගැහිලා හිටපු උගේ සරම කකුල් දෙක පැත්තෙන් උඩට ඇදල මං  කිව්වා. එතකොට ඌටත් තරු පෙනුන වග මට දැනුනේ ඌ සරම රවුමට ඇදේ ඉතිරි වෙන්න හෙළි වැල්ලෙන් හිටගත්ත විදිහට, හරියට සිදුහත් කුමාරයා නෙලුම් මලක් උඩ  හිට ගත්තා වගේ. එතකොටයි මාත් දැක්කේ  ඇඳුමක් නොතිබුනාට  කුණු ලේ පිරිච්ච්ච  නිල්-රතු පැල්ලම් වලින් උගේ මුළු ඇඟම වැහිලා තියෙන්නේ කියල. අප්පිරියාවට මං  අහක බලාගෙනම ළඟ තිබ්බ මෙසේ ළඟ පුටුවෙන් ඉඳ ගත්තා.

සංගීතේ "දඩි බිඩි" සද්දේ ඇහෙනකොට ඇඟ නලියනවා වගේ දැනුන. රුපියල් පනහේ ටිකට් එක ගන්න බැරි කමටත් වඩා "චාටරයා" ඉන්න සංවිදායක කමිටුවට ඔලුව නමන්න තිබ්බ අකමැත්තටම,

"තොපේ සංගීත අපි බලන්නෑ" කිව්වේ ඌත්  එක්ක තිබ්බ ගේමට.

සමිතයයි මායි කිට්ටු කරා සංගීතේ තියෙන පිට්ටනිය පැත්තට ටිකක් අඳුර වැදීගෙන එනකොටම නන්දෙගෙ  පොට් එකෙන් රුපියල් සියේ ෂොට් දෙකකුත් ගෙන. කෝකටත් වීල් දෙක පාක් එකේම තියෙන්න ඇරලා. ඒක පටන්ගෙන ටික වෙලාවක් උනාට නැගල යනවා කවදටත් වඩා හොඳට, ඒක තේරුණේ පිට්ටනියෙන් වැහි වලාකුලක් වගේ ඉහල නගින දුවිලි වලාවට පාට පාට ලයිට් වැටුනම.

චාටර් කිර්තිය කිව්වට වූ චාටර් අපේ ශබ්ධ කොශේට විතරක්ද කියලත් හිතෙනවා වෙලාවකට, මොකද හැමදේම ඉවරවෙනකොට ඌ කිර්තියා  අපි චාටර් නිසා. උගේ එවුං තමයි හැම ගේට්ටුවකම  ටිකට් චෙක් කරන්න හිටියේ, කලිසමක් ඇඳගෙන උන්ට ටිකට් දීලා දෙකට නැමිලා යනවට වඩා හොදයි තවත් කාලක් ගහල ගෙදර බුදිය ගන්න එක කියලත් හිතුණා. එත් "දඩි බිඩි "ගාලා ඇහෙන ඩ්‍රම් සද්දෙට අපිව ඇදිල යනවා පිට්ටනිය දිහාවටම.

චීත්ත පොටවල් දෙකක් වගේ එක මත එක ගිය ටකරං දෙකක්  දෙපැත්තට කරන්න පුළුවන් කියල දැනගන්න ඇතුලෙන්  අතදාලා බලන වෙලාව වෙනකම්ම ඉන්න වෙච්ච එකට, ඔබාගන්න හිතුණා ඔලුව ටකරං වැටට එපිටින් ගලාගෙන ගිය අසුචි කාණුවේ. එළියේ අසුචි කාණුව  උනාට ඇතුලෙනේ තිබ්බේ ආතල් එක හරියට නයිට් ක්ලබ් එකක ඩිනර්  ඩාන්ස් එකක්  වගේ. ගන්න හිතුනෙම නෑ නා ඔලුව පස්සට සමිතය කලිසමෙන් අදිනකන් මාව ආපස්සට.

"කොහොමද ඇතුල ?"

"ආතල් බං " අම්ම මුත්තා කිව්වත් මං නෙවයි ගත්තේ ඔලුව පිටි පස්සට.

වැලි ඔරලෝසුවේ  වැලි ටික වැටිලා ඉවරවෙලා තිබ්බා, ඌ දැම්මා ඔලුව මගේ කකුල් දෙක අස්සෙන්. ඌ තවත් ඇතුලට රිංගද්දී හරියටම මං හිටියේ උගේ ඇඟ උඩ  හරියට  ගෙම්බෝ යුවලක් මෛතුණ සේවනයේ යෙදෙනවා වගේ. සංගීතේ අමතක උණා එහා පැත්තේ ගහට හේත්තු වෙලා හිටපු එවුන් දෙන්නා දෙන්නෙක්ද එකෙක්ද කියල වෙන් කරලා අඳුර ගන්න ගත්ත උත්සාහයේ හැටියට. බිම තිබ්බ තණ කොළ ගැලවිලා නටන උන්ගේ කකුල් සුදු පාට වෙලා, සමහර කකුල් කලිසම් සායවල් වලින් වැහිලා තිබුනට සමහර කකුල් දනිහෙන් උඩටත් වෙනකං පේන්න තිබ්බා ලස්සනට. චිත්‍ර පටියක් වගේ ඇතුලේ තිබ්බ විකාර වික බලන්න ඇස් දෙක ගෙම්බෙක්ගේ වගේ ඔලුව උඩ තිබුනනං හොදයි කියල හිතුනා අංශක තුන්සිය හැටම කරකවන්න පුළුවන් වෙන්න. හැබැයි අපිට ඔක්කොම පෙනුනේ එතන හිටගෙන හිටපු පොලිස් කාරයගෙ කකුල් දෙක අස්සෙන්.මොකුත් කරගන්න වෙලාවක් තිබුනේ නෑ නොසන්ඩාලයෙක්  නොහිතපු වෙලාවක මගේ පස්සට ගහපු පයින් පාරත් එක්ක. දෙන්නම ටකරං දෙක අතර සිදුර හරියට යෝනි මාර්ගයෙන් එලියට දරුවෙක් එනවා වගේ පළල් කරගෙන විසි වෙලා ගිහිං  හිර උනා පොලිස් කාරයගෙ කකුල් දෙක අස්සේ. සමිතයා පස් කාගෙන නතර උනා. මං හිතන්නේ පොලිස් කාරයා  කලිසම මිසක් යට ඇඳුමක් නං ඇඳලා හිටියේ නෑ, මොකද මගේ බෙල්ලට හරියටම දැනුනා උගේ වෘෂණ කෝෂ දෙක තද වෙනවා. ඌ  මරහඬ දුන්නේ හරියට හැත්තෑ එකේ අප්‍රේල් පස්  වෙනිදා වැල්ලවාය පොලිසියේ ඩියුටි හිටපු එකෙක් වගේ. ඊට පස්සේ විසිල් එක බිඹ ගෙන ගියා හරියට ටයිටැනික් එකේ රෝස් ඩෝසන් වගේ. හැමතැනම හිටපු පොලිස් කාරයෝ එකතුවෙනකොට එතනට මං ඌව තල්ලු කරගෙන ගියා අපේ තාත්ත මාව පොඩි කාලේ අරන්ගියා වගේ පස්ගුණයක විතර වේගෙන් ඉස්සරහට. නතර උනේ තවත් පොලිස් කාරයෙක්ගේ කකුල් දෙක අස්සේ, හැබැයි ඌ හිටියේ මගේ පැත්තට හැරිලා. එතැනට එකතු උන එවුන් ගාන ගණන් කරන්න සංක්‍යා ලේඛන දෙපාර්තුමේන්තුවෙන් හිටියත් බැරි වෙන බව නං ෂුවර්. මම අත ඇරියේ නෑ අලුතෙන් අහුවුණ කකුල් දෙක,  ඔලුව බේරගන්න ඕනි නිසා, මට තැලුවේ හරියට කොල්ලු තලනවා වගේ ගෝනියකට දාපු. මට මතක එච්චරයි.

"මේක ගහපං, ඊයේ කාපු කෑමට ඇඟත් රෙදෙනවා ඇතිනේ "

කිර්ති එනපොට මොකක්ද කියල තේරුනේ නෑ මටත් සමිතයටත්, ඌ එනකොට ගල් අරක්කු බෝතලෙකුයි, විදුරුවකුයි සෝඩා බෝතලේකුයි අරගෙන. ඒක ඌ මේසේ උඩ තියල ගියා විතරයි මොකුත් කිව්වේ නෑ ඊට අමතරව. අපි දෙන්න හලාගත්තා වීදුරුවට මාරුවෙන් මාරුවට බෝතල් දෙකෙන්, ඊට පස්සේ කටට. වෙලාව කීයද  කියල බලන්න උවමනාවක් තිබුනෙම නෑ අපි දෙන්නටම.

"මේ රෙද්ද උස්සන එකේ එපා වෙලා බං" කියාගෙන ආයෙත් සමිත උස්සල බැලුවා ජනේලේ රෙද්ද.

"ඒයි අර බලපං වීල් පාර්ක් එකම පොලිසියෙන් වටකරලා "

මාත් බැලුවා සමිතගේ කර උඩ නැගල. කහපාට කලුපාට ඉරි තියෙන පොලිතීන් පටි වලින් වට කරා වීල් දහයක් විතර තිබ්බ පාර්ක් එකම. ඩිංගි පාල, හිචබු වගේම පාර්ක් එකේ හිටපු හැමෝම බලාගෙන හිටියේ කිසිදෙයක් හිතාගන්න බැරුව. පොලිසියෙන් දෙන්නෙක් ගියේ ඊට පිටි පස්සේ තියෙන මානං කැලාව පිරගෙන, ඊට පස්සේ තව කිහිප දෙනෙක්. දුරේක්ෂ අන්වීක්ෂ නොතිබුනාට අපි දෙන්නම දැක්කා එතන තිබුණේ ප්‍රියන්තගේ මිනිය කියල. වීල් දොළහකට අවසර තිබුණ පාර්ක්  එකේ තිබ්බේ කිර්තිගේ වීල් නමේකුයි සමිතගෙයි මගෙයි දෙකයි ප්‍රියන්තගේ වීල් එකයි. කිර්තිගේ තේ කඩේ මෙතන තිබුනට බිස්නස් නැගල ගියේ ටවුමේ තිබ්බ රෙස්ටුරන්ට් එකේ. හයර් දිව්වේ අපි තුන්දෙනා විතරක් උනාට අනිත් වුන්ට තිබ්බේ හෝටලේට එන සුද්දොන්ට බඩු සප්ලයි කරන එකයි උන් එක්ක බුදිය ගන්න එකයි විතරයි. බඩු  කිව්වට බඩු ජාති තුනක් තිබ්බා, එකක් පොඩි පැකට් වල, අනිත් එක කේරලෙන්, තුන්වෙනි එක පණ පිටිං . කිර්ති කිසි දෙයක් නොදන්න එකා වගේ සරමකුයි බැනියමකුයි ගහගෙන සෙරෙප්පු දෙකකුත් නැතුව තේ හදනවා, උගේ බෑනා රෙස්ටුරන්ට් එකේ බිස්නස් එක රන් කරනවා.

කිර්තියගේ රෙස්ටුරන්ට් එකට පොලිසියෙන් පැන්නේ අපේ ඔත්තුවකට කියල තමයි ඌ හිතාගෙන හිටියේ. කුඩු කිලෝ තුන අහුවුණේ බෑනාගේ කාමරේ නිසා ඌට යන්න උණා අවුරුදු පහකට හිරේ, හැබැයි පත්තරේට විතරයි. යස අගේට මිනිහ ඉන්නවා මැනේජර් පුටුවේ වාඩි වෙලා මාස දෙකකින්  ඇපීල් කරාට පස්සේ.

තරු ගොඩක් ගහපු එකා කීර්තියට සැලියුට් එක නොගැහුව්වා විතරයි නැමුනා හරියට හතරට කපපු හබරල දණ්ඩ ගොඩින් තිබ්බා වගේ. ඒත් පුදුමේ කියන්නේ කිර්තිට බැනගෙන ගිය උගේ ලොක්කා  දාගත්තා කිර්තිව  ජිප් එක‍ට, නොතාරිස් නෝනා දොස්තරත් එක්ක මිනිය බලන වෙලාවෙම. අපි දෙන්නට හිතුනා රාජා මුදලාලිගෙන් ගුලියක් කෑවද කියලත් එක වෙලාවකට. මං සෝඩා බෝතලෙන් ටිකක් අතට දාගෙන ඇස් දෙක පිහදගෙන බැලුවා මේ හීනයක්ද කියලත්, ඒත් වෙනසක් වුණේ නෑ මෙතකන්, ඉස්සරහට කොහොම උනත්. තව පොලිස් කාරයෝ දෙන්නෙක් එනවා දැක්කා අපි ඉන්න පැත්තට, මට දැනුනා සමිතයගේ වම් කෝෂිකාව මගේ වම් කෝෂිකාවේ වදිනවා කියල. ඕනි ටොෆියක්  කියල අපි දෙන්න හලාගත්තා තව දෙකක් බෝතලේ ඉවර වෙන්නම.

"ටක් ටක් "

"ඇරලා තියෙන දොරේ පියනට තට්ටු කරන්න මුන්ගේ මුළු  ඇඟේම මොළේ තියෙන්න ඕනි"  කියල මට  හිතුණා, ඒත් සමිතයට චු ගියා.

දොරට තට්ටු කරන්න තිබ්බ සීලාචාරකම උන්ගේ  වැඩ වල නැති බව මං  කොහොමටත් දැනගෙන හිටියේ. උන් ආවා විතරයි මොකුත් ඇහැව්වේ නෑ  දැම්මා අපි දෙන්නගේ අත් දෙක එකට තියලා මාංචු. සමිතයගේ සරම කඩාගෙන වැටුණා, මාත් පාත් උණා ඌට සරම ඇද ගන්න. මං දැක්කා කුඩල්ලා වගේ පහලට කඩා වැටිච්ච උගේ බිජ්ජෙන් හුජ්ජ බිංදුවක් එල්ලෙනවා හරියට කිලිනොච්චියේ සරණාගත කඳවුරක අම්මෙක්ගේ තනේකින් කිරි බිංදුවක් එල්ලෙනවා  වගේ.

"නැගපියව් කපයෝ ගිහිල්ල ජිප් එකට, ඉන්නවා මෙතන මොකුත් දන්නෑ වගේ"

මගේ පුකට කහපු පයින් පාරට සමිතයට කරගන්න දෙයක් තිබුණේ නෑ මාත් එක්ක ඇදිල යනවා මිසක්. ඒත මං දැක්කා අපි දෙන්නා නිඳා ගෙන හිටපු ඇඳේ මෙට්ටේ යටින් ලේ බේරුණු පිහියක් ඇදල අරගෙන පොලිතින් උරේක දාගන්නවා.

අපි ගියා ජීප් එක ලඟට, වටේට මිනිස්සු ඉන්නවා හරියට මාරක ළිඳ බයිසිකල් පදිනවා බලන්න  වහේ.  කිර්තියත් ඉන්නවා ජීප් එකේ , ඒකයි තියෙන ආතල් එක. ඒත් අපේ ආතල් මොහොතකට, ඌ ගියා බැහැල අපිට නොන්ඩි හිනාවක්  දාලා.

තරු ගහපු එකා කිව්වා

"හරි සර්"කියලා.

මට ඇහැරෙනකොට දුන්යා ඇඳේ හිටියේ නෑ, ඉක්මනට ඇඳෙන් පැනල ගිහිං බැලුවා ජනෙල් වීදුරුවේ ලේ පාර තාම තියෙනවද කියල, දුන්යා එන්න ඉස්සෙල්ල හෝදලා දාන්න. මං  තල්ලු කරන ජනෙල් පියන ඇරගෙන බැල්කනියට ගිහිං බැලුවා එලිය පැත්තෙන්, ඒත් මොන ලකුණක් වත් පේන්න තිබුනේ නෑ, අඩුමගානේ අඩි  පාරක්වත්. මම බැල්කනියෙන් එළිය බැලුවේ වීල් පාර්ක් එක දිහා ප්‍රියන්තගේ මිනිය අරන් ගිහිල්ලද බලන්න.

ඒත් තට්ටු හතක් විතර උඩ ඉඳන් මට පෙනුනා මගේ සුදු පාට කාර් එක පහළ පාර්ක් එකේ නතර කරලා තිබුණා. දුන්යා ඒ ලඟම නවත්තලා තිබ්බ එයාගේ කාර් එකට නගිනකන් මම බලාගෙන හිටියා. එයා ටිකක් ඈතින් මෙට්‍රෝ දුම්රිය පාරට යටින් ගිහිං  ලේන් හයක් විතර එක පැත්තට දුවන හයි වේ එකට වාහනය දාලා තවත් වාහන ගොඩක් මැද නොපෙනී ගියා. කොතනකවත් ත්‍රී වීල් නතර කරලා තියෙනවා වත් පාරේ දුවනවා වත්  මං  දැක්කේ නෑ.

මට මතක් උනා "උඹ බය වෙන්නේ නැතුව හිටපං මං උඹට ගහල දෙන්නං exit එක, ලක්ෂෙකට " කියල ඌ කියපු එක.

ඌ කව්ද කියල උඹ දන්නවනේ? ..


- ජානක ගුණතිලක


Saturday, October 18, 2014

හරි පුදුම ඉස්කෝලෙ




ලංකාවෙ අපි හිටිය
ගේ වටට ඉස්කෝලෙ
ඒත් අපෙ පොඩි පුතුට
ඉඩ තිබුනෙ නෑ එකක

ඉපදිලා පස් වසර
ගෙවුනෙ රටවල් දෙකක
පදින්චියෙ තහවුරැව
පෙන්නන්නෙ මොන බිලද?......


ටෝකියොවට ඇවිත්
ගෙවුනෙ නෑ සිව් මසක්
පොඩි එකා දැන්  ඉන්නෙ
ගේ මුලම ඉස්කෝලෙ


යාන වාහන වලින්
එන්න බෑ පාසලට
ඉතින් කවුරැත් ඉන්නෙ
පයින් ඇවිදින දුරක

TERM TEST ඇගයීම්
නිළ ඇදුම් මොකුත් නැති
සොබා දහමට බැදුන
හරි පුදුම ඉස්කෝලෙ...

ගෙවුන සති අග යෙදුනා
වසරෙ ක්‍රීඩා උළෙල
ඇරඹුමයි නැවතුමයි
තත්පරේටම තිබුනා...

අර ලොක්කා මේ ලොක්කා
කාටවත් නෑ අසුන්
ඉදගන්න ඉඩ තිබුනෙ
ගැබිනි, වියපත් අයට....

පාට පාටින් මහපු
ඇදුම් පැළදුම් නැතුව
මේ ලෝකෙ මම දැකපු
සරල සුන්දර උළෙල....

නිල් පාට SHORT එක
සුදුයි T SHIRT එක
පිටින් රතු නොපිට සුදු
තොප්පියකි හැමොටම....

රතුපාට අකා ගුමි
සුදුපාට ශිරො ගුමි
නිවාසාන්තර උළෙලෙ
ඔය නමින් හවුස් දෙක....

රතුපාට තොප්පියම
නොපිට හරවලා දාපු
ශිරො ගුමි පැටව් ටික
සුදු පුලුන් වගෙ දුරට

ප්‍රාථමික පාසලේ
හයේ පන්තියයි ලොකු
දෙසිය දෙක හෝ හතර
පන්තියක උපරිමය....

50m දිව්වා
එක වසරෙ බට්ටො ටික
එක පෙලට හය දෙනයි
තුන ගානෙ නිවාසෙට...

නිවාසය දිනවන්න
වෙර යොදා වර නැගු
පොඩි එවුන් සිහිකලා
මට මගේ බාලවිය

දෙසිය දෙදෙනෙක් දුවපු
මහා ධාවන තරගෙ
නිමවෙන්න ඇත්තටම
ගියෙ නෑනෙ අඩ පැයක්

ළමයි තෝරන තරග
තියෙන අපෙ මව්බිමේ
කල්පයක් ගියත් තව
කොහෙද පිලිවෙල මෙහෙම...

අඩ පැයට මදක් වැඩි
විවේකය මද්දහනෙ
එලා පැදුරක් මිදුලෙ
කෑවා බත් ගුලි එක්ව

විදුහලේ ප්‍රධානියා
කියලා වෙනසක් නැතුව
ඔහු ඇතුළු ගුරැවරැත්
ඇන්දෙ නිල් සුදු ඇදුම....

එකා පිට එකා නැගි
ජිම්නාස්ටික් සරඹ
වැටෙන අය අල්ලන්නෙ
අනේ අර ප්‍රින්සිපල්.....

කුසලානෙ පිරිනමා
උත්සවය නිමාවිය
පොඩි එකෙක් කල පසුව
ස්තූති කතාවක්...

තෑගි ලැබුනේ පසුව
හැමෝටම පන්තියෙදි
පාසලේ නම රැදුන
යතුරැ ඇමුණුමකි එය...

උත්සවය පුරාවට
මගෙ මතක අවදි කල
ටොට්ටො චන්ගේ පුටුවෙ
අද ඉන්නෙ මගෙ පුතා....

-සඳමාලි සකුන්තලා