Saturday, June 6, 2020

නැති වුණු ආදරයක්



නැති වුණු ආදරයක් වෙනුවෙන් -  හෙලන සුසුම් අන් හදක වැදී
පෑරුනු හදවත් එකිනෙක අමතා - කියන කතාවයි මේ

සුදෝ ........... මම ආදරෙයි -  සුදෝ මම ආදරෙයි

සිතින් පලා ගිය එක් ආදරයක් - දිහා කඳුලු පිරි නෙතින් බලා 
ඉන්නා අතරේ තව ආදරයක් - වෙත හදවත් දොර විවර කළා
සුදෝ............ මම ආදරෙයි සුදෝ මම ආදරෙයි

ආයෙත් නොලැබෙන ආයෙත් නොඑනා ඒ ආදරයට ඉඩ දෙම්දෝ
පාලු හදවතට සෙනෙහස පුදනා මේ ආදරයට ඉඩ දෙම්දෝ
සුදෝ .......... මම ආදරෙයි සුදෝ මම ආදරෙයි

සෙනෙහස ඉතිරුනු ‌ ඒ ආදරයයි සෙනෙහස අයදින මේ ආදරයයි
කොහොම කෙළෙස තුරුලට ගම්දෝ
ඔබට මම ආදරෙයි

ඔබටත් ආදරෙයි

ඔබට මම ආදරෙයි

මුල් ගායනය: සුජාතා අත්තනායක
තනුව: ලයනල් අල්ගම
පද: ගාමිනිි ෆොන්සේකා
චිත්‍රපටය: මයුරිගෙ කතාව

මේ ගායනය: ඩෝසන් ප්‍රීති

වීදුරු - කෙටි කතාව 13



පසළොස්වක ගෙවිල දවස් තුනක් වුන නිසා හඳ එළිය ඉස්සරහ කන්දේ ගස් අතරින් රිංගනකොට රෑ  දහය විතර වෙලා තිබුනා. මෙච්චර වෙලා උඩු බැලි අතට හාන්සි වෙලා අහසේ තරු ගණන් කරපු මට  තේරුණේ පොඩියට පත්තු වෙමින් තිබුණු තරු එක පාරම නොපෙනී යනව කියල . අඩි  දහයක් විතර උස කණු හතරක ආධාරයෙන් හදල තිබුණු ඒ අට්ටාලයට ගමේ මිනිස්සු කිව්වේ බංකරය කියල. බංකරය ගෝනි පඩංගු වලින් හතර පැත්ත ආවරණය කරලා තිබ්බට තුන් පැත්තකින්ම කවුළු තිබුනා එලියට ඔලුව දාන්න පුළුවන් තරමෙ. ඒ එක්කම හඳ එළිය  බංකරයට ඔලුව දැම්මේ වහලේ එල්ලලා තිබුණු ලන්තරුමේ එළියත් අඩු කරගෙන. තවමත් මීදුම කඳු වලට පහලින් නිම්නයෙන් ගලා  යන උමා ඔයත්, දෙපස වෙල්යායත් විතරක් වහගෙන තිබුණ. අර්තාපල් යායේ සුදු පාට මල්  අහසේ තරු අතුරල තියෙනවා වගේ ලස්සනට බැබලුනේ පොඩි කාලේ කියවපු කතන්දර පොත් වල තිබබ මල්වැටුණු කෙළවරක් නොපෙනෙන සේලයක් වගේ. කඳු පාමුල ඉදල මිදුම ගලාගෙන ඇවිල්ල මේ සෙලයේ  බාගයක් වහගන්නකොට මම  කවුළුවෙන් එලියට ඇවිදගෙන ගියේ වලාකුළු අතරින් මිදුම් කැටි දියවෙන තරමේ ඝර්ශනයක්වත් ඇති නොවෙන විදිහට. දෙපසින් දුහුල් රෙදි  වලින්  නිරුවත අඩක්  වසාගත් ඇත්දළ පැහැති චවි කල්‍යානියෙන් යුත් කන්‍යාවියන්  පවන් සලන්නට විය. ඈත කෙළවරක මා  එන තුරු මග බලා සිටින දෙවඟන ලජ්ජාවෙන් මුහුණ බිමට හරවාගෙන සිටින්නීය. සිතේ තෙරපෙමින් තිබු බොහෝ දේ කියන්නට පෙරුම් පුරා අවසානයේ ඒ මොහොතට ලඟා  වී ඇති බව මට   වැටහිණ. ඒත්  තියෙනවා නෝක්කාඩුවක්.

"ඇයි ඔයා වෙනදට මං ලංවෙනකොට  වලාකුල් අතර හැංගෙන්නෙ? "

"ඔයාගේ වයලින් වාදනය ගොඩක් ලස්සන වෙන්නේ ඒ වෙලාවට"

"ඒ කියන්නේ ඔයා වැඩියෙන්ම සතුටු වෙන්නේ මම අඬන වෙලාවටද?"

"අනේ මම කොහොමද ඒකට උත්තර දෙන්නේ, මම වලාකුලෙන් බැහැල ආවේ ඔයාගේ වයලින් වාදනය අහන්න, ඒත් ඔයා  ඒක වයන්නේ දුකට නම් මම කොහොමද ඒක විස්තර කරන්නේ? "

"ඒත් ඔයා ඉන්නේ වයලීන් වාදනය ඇතුලේ නම්? මම ඒක නවත්වපු දවසක ඔයා ආයෙත් ඈත අහසේ මන්දාකිනියක නවතිනවා කියන එක නේද? , "

"ඔයාගේ වයලින් වාදනය මට මුලින්ම ඇහුනේ අර රෑ එලි වෙනකන්ම ඔයා ඒක වයපු දවසේ? මතකද ඔයාට ඒ දවස? ඒ තරම් මිහිරි සංගීත නාදයක් මං  කවදාවත් අහල නෑ "

"ඔව් ඒ මාස තුනකට  විතර ඉස්සෙල්ල, එදා තමයි මම ජිවිතේ දුකින්ම හිටපු දවස. අප්පච්චිගේ හත් දවසේ දානේ ඉවර වෙලා , මායි  ටෙරියයි පැල් රකින්න ආපු මුල්ම දවස.

"කෝ අප්පච්චි?"

"ඇයි ඔයා දන්නේ නැද්ද? මම හිතුවේ ඔයා මං ගැන හැම දෙයක්ම දන්නවා කියල"

“ කමක් නෑ මං කියන්නං, අප්පච්චිට දළ ඌරා ගැහැව්වා, ටෙරියයි මායි ළඟ ඉද්දිම. ටෙරියනම්  නම් දකින්න ඇති සිද්ධිය හොඳට. ඒත් ටෝච් එක තිබ්බෙත් අප්පච්චිගේ අතේ නිසා මම දැක්කේ ඌ එනවා විතරයි, මට තේරෙන්නේ නෑ,ඔයා සතුටු වෙන්නේ මං දුකින් ඉන්නකොට නම්  "

"මං එහෙම කියන්නේ නෑ"

' අපේ  අම්මා කියන්නෙත් උඹට පුළුවන් ඔය හිරමනේ අතුල්ලන්න විතරයි  කියල‘

“ ඉතින් ඒක කොච්චර හොඳ  දෙයක්ද ?“

“ නෑ එහෙම කියන්නෙ මම ඒ  ලෙවෙල්  විභාගෙන් සංගීතේ විතරක් ෆේල් උනේ නැති  නිසා“

" ඒයි නැගිටපන් _ත්තෝ"

සමීරය  මම පෙරවාගෙන හිටපු රෙද්ද ඇදල විසිකරන  ගමන් බෙරිහන් දෙන්නට විය. 

"මොකද යකෝ ? "

" තෝ මෙතන ඉහින් කනින් පොරවාගෙන නිදි, අන්න පහළ කෑල්ලටම ඌරො ගහල"

ගැරඩියෙක් හුඹහින් එලියට ඔලුව දානවා වගේ මං බැලුව ගෝනි පඩංගු දෙක මෑත් කරලා වත්ත දිහා, එකේ ගන්න දෙයක් ඉතිරි වෙලා තිබුණේ නෑ. 

"උඹට  මේ අල හැදිල්ල  හරියන්නේ නෑ බං , බලපන් තාත්තගේ තුන් මාසේ දානේ දෙන්නත් කලින් වියදං  කරපු ඒවගෙන් බාගයක් ඉවර වෙලා ගියානේ,  උඹ ආයේ විභාගේ කරපං, උඹ අර විදුරු  රාජගේ කෙල්ල පස්සේ වැටුනේ නැත්තං ඔය විභාගේ කරගන්නවනේ  ගිය වතාවෙම"

*  *  *

"සුසන්ත , සුසන්ත, දොර ඇරපන් ඉක්මනට"

හවස ඉඳල  ඇද හැලෙන නිලි වැස්සත් , මුළු පරිසරය වසාගත් මීදුමත්,  රාත්‍රී අන්ධකාරයත් මැද  රෑ දහය හමාරට විතර,  ටිකකට ඉස්සෙල්ල හොඳට බීල ගෙදර යනවා කිව්ව සමීරය  දොරට තඩිබානවා. 

"හිටපන් බං , ඔය දොර කඩන්නේ නැතුව මට ඇහෙනවා, වීදුරුවට දාගත්ත එක කටට දාගන්න දෙන්නේ නැතුව මොන මගුලක් නටනවද ? " 

"දොර ඇරපන්කෝ ඉක්මනට, මං කියන්නම්"

" ඒකනේ කියන්නේ තොපිත් එක්ක බොනවට වැඩිය හොඳයි තනියම වහ ටිකක් බොන එක  කියල, උඹලත් එක්ක බිව්වොත්  ලෙඩක්, දැන් උඹ ගියේ ගෙදර යනවා කියලනේ  "

" නෑ බං මං සිගරට් දෙකක් ගන්න රාජාගේ  කඩේට යනකොට අන්න ඌ  දුලිෂාට තඩි බානවා, ගෙදරින් එලියට දානවා කියල "

" ඒ මොන _ත්තකටද ? "

" මොන _ත්තකටද නෙවෙයි, තෝ ඒකිව සන්ජුවගේ රෙස්ට් හවුස් එකට ඇදපු එක රාජාට  කව්ද කියල බං"

 " මල _ත්තයි, මං යනවා "

" තෝ කොහෙද යන්නේ?"

" යකෝ ඒකි ගුටි කනකන් මට බලන් ඉන්නද  කියන්නේ?"

" එහෙනං උඹ ඒකිව අරං එන්නද යන්නේ? "

" මොන මගුලක් හරි කරන්න යන්න එපැයි "

ඌ නමට විතරයි වීදුරු  රාජා වුනේ, උගේ අයියා  පළාත් සභාවේ මන්ත්‍රී, උගෙත් අයියා ඉස්සර පාර්ලිමේන්තුවේ ඉඳල, පස්සේ ඡන්දෙ පැරදුනාම දැන් මොකක්දෝ සංස්ථාවක සභාපති කෙනෙක්ලු. කරන්නේ හෝටලයක්, විකුනන්නේ හොර අරක්කු, ඕනි රට බීම බෝතයක් උනත් ගන්න  බාර්, රෙස්ටුරන්ට් තියෙන   ටවුමේ  හොදම පොට් එක. හෝටලේට අල්ලපු කඩේ විදුරැ විකුණන එකක් , ඒක උගේ අයියගේ,ඒකේ වීදුරු කපපු එක තමයි මූ ඉස්සර කරලා තියෙන්නේ. හවසට උණු උණුවේ බාන පාන්වල සුවඳට  මිනිස්සු එතැනට එනවා කියල තමයි නොදන්නා එකෙක්ට හිතෙන්නේ, ඒ වුනාට  රාජා දන්නවා ඕනි එකෙක් කැෂියර් කූඩුව දිහා බලන විදීහෙන් ඌට  ඕනි පාන් ද  , ෂොට් එකක් ද කියල. හෝටලේ තනිකරම දුවන්නේ රාජයි, උගේ පවුලයි, දුලිෂයි එක්ක . 

දුලිෂා කිව්වේ රජාගේ දුව. ටියුෂන් පන්ති යන දවස් වල අපි රජාගේ හෝටලේට යන්නේ පන්ති දෙකක් අතර විනාඩි පහළොවේ ඉන්ටර්වල් එකට රෝල් එකක් කාල, ප්ලේන්ටියක් බීල  එන්න. අපි ඕලෙවෙල් කරන කාලේ දුලිෂ හිටියේ හතේ හරි අටේ හරි පංතියේ , කොල්ලෝ ඔක්කොම රාජාගේ කඩේට තේ බොන්ඩ යන්නේ බඩ ගින්නටම නෙවෙයි, ටවුමේ වෙන කඩ නැති හින්දත් නෙවෙයි, දුලිෂාව බලන්න. ඒ කොච්ච්චර කඩේට ගියත්  රාජා තේ පැන්ට්‍රිය පැත්තට ගිය වෙලාවක විතරයි කැෂියර් එකේ ඉන්න දුලිෂා දිහා බලන්න අවස්ථාව එන්නේ, හරියට කැස්බෑව විය සිදුරෙන් අහස බලනවා වගේ, මොකද රාජා නැත්තං දුලිෂා ඉන්නේ නමුනුකුල අක්කත් එක්ක. නමුනුකුල අක්ක කියල කියන්නේ රජාගේ ගෑණිට, හැමෝම එහෙම කියන්නේ කඩේ නම නමුනුකුල හෝටලය කියල ඉස්ස‍ර පොල් සයිස් අකුරෙන් ලියල, වටේට ටියුබ් ලයිට් එල්ලලා, නත්තලට එල්ලන බල්බ් වැලකුත් දාල තියෙන නිසා. හැබැයි එතකොට ඒ ලෙවෙල් පන්තිවල හිටපු කොල්ලෝ කිව්වේ රාජා, අක්කගේ තන් දෙක ඉස්සෙල්ලාම දැකපු දවස මතක්ව වෙන්න තමයි ඔය නමුනුකුල කියන නම හෝටලේට දැම්මේ කියල. ඒක ඇත්ත වෙන්න ඇති කියල අපිටත් හිතුණා.

 අක්ක එච්චරටම හැඩයි, ටවුමේ ඩියුටි ඉන්න පොලිස් රාලහාමිලගේ පටන් , බස් ස්ටෑන්ඩ් එකේ ටයිම් කීපර්ල, අපේ ටියුටරියේ අයිති කසුන් සර් විතරක් නෙවෙයි සිංහල උන්ගන්නපු සෝරත හාමුදුරුවොත් මේ නමුනුකුල හෝටලේටම  එන්නේ අක්කව බලන්න කියල තමයි අපිටත්  හිතුණේ, මොකද මොඩර්න් විදිහට විදුරු දොරවල් දාල, මැස්සෝ එනවට ලයිට්  ට්‍රැප් තියල, අතින් අල්ලන්නේ නැතුව පේපෙර්  සර්වියට් එක්ක ලස්සසනට  පේස්ට්‍රි විකුණන සිල්වා අංකල්ගේ කැෆේ  එකට යන්නේ පංතිවලට එන කෙල්ලෝ විතරමයි වගේ, අහම්බෙන් වගේ තව කෙනෙක් දෙන්නෙක් යනවා ඇති.

 මුල් දවස් වල ප්ලේන්ටියක් ගහන්න ගියාම අපෙන් ගන්නේ ප්ලේන්ටියටයි රෝල් එකටයි දෙකටම රුපියල් හතලිහක් උනාට, කඩේ ඇතුලේ ඉඳල ඇවිල්ල ප්ලේන්ටි එකයි කියන බස්කොන්දොස්තරලගෙන් ඩ්‍රයිවර්ලා ගෙන් විතරක් නෙවෙයි ගොඩ දෙනෙක්ගෙන්ම.

 " ප්ලේන්ටි එකයි" 

කිව්වම රුපියල් සීයක්  ගන්නවා, ටී එකක් කිව්වොත්  දෙසීයක් ගන්නවා. හැබැයි මේ ප්ලේන්ටි වලට ටී වලට ඩබල් ට්‍රිපල් වෙලා ගන්නේ බිම්ගාස්තු කියල තමයි අපිට මුලින් හිතුණේ මොකද, ඔහොම වෙන්නේ හෝටලේ පිටිපස්ස කෙලවරේ තියෙන කාර්ඩ් බෝර්ඩ් බිත්ති වලින් වෙන් කරපු මේස වලට යන ඔරලෝසු කණුව ළඟ ඩියුටි ඉන්න බුරුසු රවුල් තියෙන පරණ පොලිස් කාරයෝ, උන් පස්සින් එන පොඩි පොලිස් කාරයෝ, කහපාට සියුරු පොරවගත්ත හාමුදුරුවෝ වගේ අයට. ඒ විතරක් නෙවෙයි  බස් ස්ටෑන්ඩ් එකේ ටයිම් කීපර්ල, ටියුටරියේ ගුරුවරු එහෙම යන්නේ ඊටත් එහායින් තියෙන "කෑමට පමණයි" කියල ලියල තිබුණ  කාමරේට, අපි කිව්වේ ඒකට ස්මෝකින් රූම් එක කියල, ඒත් අපි සිගරට් එකක් බොන්න ගියත් ස්මෝකින් රූම් එක අපිට තහනම්. ඒවාට යන වුන්ගෙන් ගන්න ගණනුත් ඒ වගේමයි.  තිස්ස කාරයාගේ ලොජික් අපි ඉගෙන ගත්තට මේවා අපබ්‍රංශ වගේ තමයි. අපේ ඒ ලෙවෙල්  කාලේදී අක්කාගෙන් සිගරට් එකක් ගත්තත් කියන්නේ,

 " මල්ලී ටොයි ලැට් එක පැත්තට යන්න " කියල.

" හා අක්කේ" 

කියල ඉතුරු සල්ලි ගන්න ගමන් හොරෙන් දුලිෂා දිහා බලාගන්න එක  තමයි දවසටම තිබුණු ලොකුම ටාර්ගට් එක. ඇත්තටම දුලිෂා හරි ලස්සනයි, 

ඒ ටොයි ලැට් එක තිබුණේ හෝටලේ පිටිපස්සේ දොරෙන් එලියට ගියාට පස්සේ, කඩ පේලියේ මායිමට තිබුණු කුණු කානුව ළඟ. මුළු ටවුමෙම එවුන්ගේ කුණු ඒකේ දියවෙලා තියෙනවා කියන එක නම් ඇත්තම වෙන්න ඕනි, ඒක තේරෙන්නේ ඒකේ තිබුණු ඉවසන්න බැරි ගඳයි, අප්‍රසන්න පාටයි නිසා. සිගරට් දුම  කොච්චර සුවඳද කියල හිතෙනවා ඒ කාණුවේ ගඳ එනකොට. මාළු මාර්කට් එකෙන් විසිකරන බොකු බඩවැල්, පොලෙන් විසිකරන කුණු වෙච්ච එළවලු, කඩ වලින් හරවපු අසුචි බට වලින් එන ජරාව, ඔක්කොම යන්නේ මෙතනින් තමයි. අන්තිමට අපිත්  සිගරට් කොටේ  ඒකටම විසිකරලා යනවා අනිත් පංතියට.

උගේ ඇස්  දෙක දිහා අපි ඒකාලේ කෙලින් බලන්නේ නෑ, ඒ එදායින් පස්සේ. මායි සමීරයයි හිටියේ ප්ලේන්ටියක් බොන ගමන්, ඉස්සරහ සෙඩ් එකෙන් තෙල් ගහගෙන බොඩිය පුරා ස්ටිකර් අලවපු ඩොල්පින් වෑන් එකක් නැවැත්තුව හෝටලේ ඉස්සරහ. ඒකෙන් බැහැගත්තේ හිරට ඩෙනිම් ඇඳගත්තු එවුන්  දෙන්නෙකුයි, එල්ලෙන වැල් තියෙන කලිසමක්  ඇඳගත්තු එකෙකුයි. උන් ඔක්කොම ඇඳලා හිටියේ ඇඟට හිරවෙන ටී ෂර්ට්, ඔක්කොම හරියට බොඩි බිල්ඩර්ලා  වගේ, සමහරවිට ආමි එකේ එවුන් වෙන්න ඇති, එක විදිහට උස මහත හින්ද. ඒත් ගම් වල රස්සාවක් නැතුව ආමි එකට ගිහිල්ල අර බඩ මැදට බෙල්ට් එක දාන උන් වගේ නෙවෙයි මුන්ගේ තිබ්බේ ඔෆිසර්ලගේ  ලෙවෙල් එකේ බොරු උජාරුවක්, සමහරවිට දියතලාවේ ට්‍රේනින් වෙන කැඩෙට් ඔෆිසර්ල වෙන්න ඇති. මුන් පොඩ්ඩක් බීලත් ඉන්න ඇති වගේ, වෑන් එකෙන් බහින ගමන්ම

 " ආ අක්කේ අපිට බීෆ් කොත්තු තුනක්  දාන්න පුලුවන්ද " කියල ඇහුවේ අක්කගේ මුණ දිහා කන්නවගේ බලාගෙන.

තවත් එකෙක්   දුලිෂා දිහා බලාගෙන ඉන්නවා අනිමිස ලෝචන පූජාව වගේ. රාජා හිටියේ බිත්තර රොටි වගයක් දාන ගමන්, ඌ බලාගෙන ඉන්නේ හරියට cctv  කැමරාවක් හයි කරා වගේ. ආව ඉස්සරහට සරම දෙකට නමාගෙන.

" ඉඳගන්න මහත්තුරු" කිව්වට මුණේ හිනාවක් තිබුනේ නෑ, කොහොමටත් ඌ   කවදාවත් හිනා වෙනවා අපි දැකල නෑ. 

රාජා කෙලිනවා ලීක්ස් ගස්,  කැරට්  අල කුඩු වෙන්න, මල පැනල කියල මටත් තේරුණා, වෙලාව හවස පහට විතර ඇති, අපි ආවේ ගෙදර යන්න ඉස්සෙල්ල සිගරට් එකක් ගහල  යන්න කියල, බොරුවට ඉස්සෙල්ල ප්ලේන්ටියක් ඉල්ලුවට. ඒත් දැන් හිතෙනවා සිගරට් එක නැතත් මොකක්ද වෙන්නේ කියල බලන්න ඕනි කියල. 

රාජා දැම්ම කොත්තු තුනම ගෙනැල්ල දුන්න උන්ගේ ටේබල් එකටම. කන්න පටන් ගත්ත, ඊට පස්සේ තමයි යුද්දේ පටන් ගත්තේ, එකෙක් කිව්ව මේකට ලුණු මදි කියල. අනිත් එවුනුත් කිව්ව ඔව් ලුණු මදි කියල. හැබැයි ඒ කියපු ටෝන් එකේ තිබ්බේ එන්නේ කොක්කට කියල. තවත් වචන හුවමාරු උනා, මට හරියට මතක් නෑ.

" අක්කේ මේ කොත්තු බාස් අක්කට හරියන්නේ නෑ" කියල කිව්ව එකෙක්.

 රාජාට මල පැන්න, රාජා ගේනවා ලුණු පැකට් එකක්, ඒ විතරක් නෙවෙයි ලුණු පැකට් එක අරගෙනම ගියේ ඉස්සරහ දොර ලඟට, එතනින් ගත්තේ හවසට කඩේ වහල ලී දොර පියන් වලට දාන අඩි හතරක් විතර දිග මිලි මීටර් දාසයේ යකඩ කූර. ආවා ටේබල් එක ලඟට, දැම්ම හැම  කොත්තුවකටම  ලුණු අහුරක් ගානේ අත  පුරවලා.

 " මහත්තයලට  ලුණු මදි වෙලානේ හිටියේ, දැන් ලුණු දැම්මා, කන්න එහෙනං  පොඩ්ඩක් වත් ඉතිරි කරන්නේ නැතුව"  කිව්වේ දත්මිටි කාගෙන.

සමිරය මගේ අතින් අල්ල ගත්ත. රාජා ඉස්සුවා යකඩේ. ඔක්කොම කොත්තු කෑවා එක කරපිංචා කොලයක් වත් ඉතිරි කරන්නේ නැතුව. එකෙක්ට ඔක්කාරෙට ආව, විතරක් නෙවෙයි වූ ඇත්තටම වමනේ දැම්මා, එතකොට රාජා ඉස්සුවා යකඩේ තවත් උසට, හැබැයි මොකුත් කිව්වේ නෑ. මූ ආපු වමනේ ටික අත් දෙකට අරගෙන ආයෙත් කටට දාගෙන ගිල්ලේ හරියට මී හරකෙක් වමාරලා කනවා වගේ.

වැල් කලිසමක් ඇඳගෙන හිටපු එකා  රුපියල් දාහේ කොලයක් තිබ්බ කැෂියර් මේසේ හිටපු නමුනුකුල අක්ක ඉස්සරහ, දුලිෂ හිටියේ අක්කගේ අතේ එල්ලිලා, මුණ අක්කගේ උරහිසට හංගගෙන. තුන් දෙනා  දිව්වා ඉතුරු සල්ලි ගන්නෙත් නැතුව වෑන් එකට, දෙන්නෙක් කඩේ ඉස්සරහම වමනේ දාගෙන ගියේ. 

වෑන් එක ස්ටාර්ට් කරනකොට මොකුත් දන්නේ නෑ වගේ ට්‍රැෆික් සාජන් කාරයයි උගේ කොස්පතාපලුයි  කඩේ ඇතුලේ ඉදං එනවා කට පිහදාගෙන. පොලිස් කාරයින්, ටියුෂන් මාස්ටර්ලා, සෝරත හාමුදුරුවෝ  එහෙම හවස බොන්නේ රාජාගේ හෝටලෙන් කොකා කෝලමයි , පස්සේ තමයි අපිටත් තේරුනේ මිලිලීටර් එකසිය හැත්තෑ පහේ බෝතලෙන් සියක් අරක්කු, ඉතිරිය කොකා කෝල, පාටත් හොඳට ගැලපෙනවනේ, කැෂියර් එකට රුපියල් දෙසීයක් දීල, " කොකා කෝලා එකයි කියල යනවා"

* * *

මට දුලිෂ සෙට් වෙන්නේ කතරගමදී. මම  වෑන් පාර්ක් එකේ දවසෙම හයර්  එකක් නැතුව වේලි වේලි ඉන්නන්කොට රාජා ඇවිල්ල ඇහුව්වා,

 " හෙට උදේ කතරගම හයර් එකක් තියෙනවා, හයට යමු"  කිව්ව. 

ඌ  මගෙන් උත්තරයක් බලාපොරොත්තු උණේ නෑ. 

"උදේ වෑන් එකේ හෝටලේ ලඟට වරෙන්, මේක එතන දාලා අපේ වෑන් එකේ යමු"  

උගෙන් හරස් ප්‍රශ්න අහල වැඩක් නෑ කියල මම කොහොමටත් දන්නවා.

කතරගම යන්න හිටියේ රාජයි  , නමුනුකුල අක්කයි දුලිෂයි, ඒ දවස වල  කඩේ උදව්වට වගේ හිටපු ටිකක් වයසක ඩයල් එකක්, මං හිතන්නේ ඌ රාජාගේ හරි අක්කගේ හරි නෑදෑයෙක්. මොකද අක්ක ඌට  කිව්වේ " බාප්පා" කියල. බාප්පයි රාජයි පලවෙනි බෝතලේ කැඩුවේ දුලිෂ දෝව පන්සලේ පිං කැටේට පඩුරු දාන්න නවත්තපු වෙලාවේ. එතකොට ගමන පිටත්  වෙලා විනාඩි දහයක් වෙන්න ඇති. කතරගමට යනකොට උන්දෙන්නට වෑන් එකෙන් බහින්නත් බැරි ගානට වැදිලා හිටියේ, අන්තිමට බුක් කරලා තිබ්බ රූම් එකකට උන්දෙන්නව දාල දේවාලේ පුජාව තියන්න ගියේ අක්කයි, මායි දුලිෂයි.


පින්න ඉවරවෙලා තිබුණේ නෑ අපි එලියට බහිනකොටත්, සමිරය වෑන් එකෙට නැග්ගේ කැමැත්තෙන් නෙවයි කියල මම දන්නවා, ඒත් ඌ මාව අතාරින්නෙ නෑ කියල මම කොහොමටත් දන්නවා. රාජාගේ හෝටලේම අල්ලලා තමයි උගේ ගේ තියෙන්නෙත්, හෝටලේම පිටිපස්සේ. එතැනට යන්න කිලෝමීටර් දෙකක් වත් නැති උනාට පාරේ බෝක්කු හදන්න හාරලා මඩ වලට පාර ලිස්සනවා බණ්ඩක්ක වගේ, දෙපාරක්ම වෑන් එක පැන්න තාර කට්ටෙන් පිටටත්. ඔරලෝසු කණුව ලඟින් හරවන කොට රෑ එකොළහ වෙලා නැතුව ඇති, සෙඩ් එකත් දහයට වහන  නිසා බස් ස්ටෑන්ඩ් එකෙත් කවුරුත් හිටියේ නෑ. මම වෑන් එක නැවැත්තුව හෝටලේ ඉස්සරහ , කිසි සද්දයක් තිබුණේ නෑ. ගෙදරට යන්න එක්කෝ හෝටලේ ඇතුලෙන් යන්න ඕනි, එහෙම නැත්තං විදුරු කඩෙයි හෝටලෙයි මැදින් තියෙන අඩි හයේ පාරෙන් යන්න ඕනි. 

" උඹ යන්න එපා දැන්, අනිත් එක අපි හවස ඉඳලම ගහල ඉන්නේ' වෑන් එකෙන් බහින්ඩ ඉස්සෙල්ල සමීරය මගේ අතින් අල්ලලා කිව්ව. 

 හෝටලේ වහල  තිබ්බේ, මං හෝටලෙයි විදුරු කඩෙයි මැදින් අඩි දහයක් දොළහක් ගියා විතරයි මතක. 

* * *

" ඒයි සුසන්ත නැගිටපන්, නැගිටපන් යකෝ"

"මොකද බං මැරෙන්න හදන්නේ, ආයෙත් පහල කෑල්ලට ඌරො පැනලද?"

" ඌරො පනින්න, උඹ ඉන්නේ අර අවුරුදු පහකට කලින් හදපු අල හේනෙද ?, හේනට ඌරො පනින එක හොදයි බං, මෙහෙම ඒවා වෙන්නේ නැතුව  " උගේ කට  හඬේ වෙනසක් තියෙනවා කියල මට තේරුණා. 

" කෝ දුලිෂා ? " 

" කෝ දුලිෂා නෙවෙයි බං, බලපිය අපි කොහෙද ඉන්නේ කියල."

" රාජා උඹට ගේම සෙට් කරලා බලාගෙන ඉඳල තියෙන්නේ, කොහොමටත් වැඩේ ටිකක් ලීක් වෙලානේ තිබ්බේ, උඹ මැද පාරට හැරෙන කොටම විදුරු කඩේ ඉඳල සෙට් එකක් බැස්ස බං, පහක් විතර හිටිය. මාත් ඕනි හුත්තක් කියල වෑන් එකේ වීල් බ්‍රෂ් එකත් අරගෙන දිව්වා ඒ පැත්තට, ඒත් වැඩක් උනේ නෑ"

" හරි යකෝ, අපි ගුටි කෑවා තමයි, මොන මගුලක් කරන්නද, මොකද උඹයි මායි මේ විදිහට කාපු පළවෙනි වතාව නෙවෙයිනේ"

" නෑ යකෝ ඒක නෙවෙයි , අර පොලිසියේ  එකා කියනවා උඹේ වෑන් එකේ  කුඩු පැකට් දෙකකුයි, පිස්තොලෙකුයි තිබ්බ කියල"

-ජානක ගුණතිලක
06/06/2020 

Saturday, May 26, 2018

විල්පත්තුවේ කැලා කැපීම සහ Limelight








බොහෝ දෙනෙකුගේ මතකය ක්ෂණිකව  අවධි කලවිට චාලි චැප්ලින් විකට නළුවෙකු ලෙස හැඟී ගියද ඔහුගේ පසු කාලීන නිර්මාණයක් පිලිබඳ අවධානය යොමු කිරීම තුලින් ඔහුගේ වඩාත් සංවේදී දෘෂ්ඨිකෝන හඳුනා ගත හැකිය. Limelight සිනමා පටය මුලින්ම තිරගත වන්නේ 1952 වසරේය. 1930 දී කථා නාද චිත්‍ර පට හඳුන්වා දීමත් සමග චාලි චැප්ලින්ගේ නිහඩ චිත්‍ර පට කලාවට නැවතීමේ තිත තැබිය යුතු බව බොහෝ දෙනෙකුකේ විශ්වාසය විය නමුත් ඔහු ශ්‍රේෂ්ඨ කළා කරුවෙකු ලෙස එයට අභියෝග කරන්නේ දෙබස් රහිත Modern Times  චිත්‍ර පටය 1934 දී නිපදවා නැවතත් ප්‍රේක්ෂකයා දිනා ගනිමිණි. ඔහුගේ උපහාසය මෙන්ම අභියෝගය එල්ල වන්නේ ගතානුගතික සමාජයට නොව තත් කාලීන සමාජය වැළඳ ගනිමින් තිබු වඩා විශිෂ්ඨ යයි පිළිගත් ධනවාදී මුල ධර්ම වලටය. එකතරා අවස්ථාවක පැසිස්ට් වාදය උපහාසයෙන් අභියෝගයට ලක් කරන්නේ යුදෙව් ජාතික කරන වැමියා හිට්ලර්ගේ ජවනිකාවට පණ පොවන Great Dictator චිත්‍ර පටයෙනි. නමුත් වඩාත් උත්කෘෂ්ඨ අභියෝගය වන්නේ Limelight සිනමා පටය තුල ඔහුගේ චරිතය මිනිස් අවිඥානයට අභියෝග කිරීමය.

හුදෙක් අවිඥානය විසින් මෙහෙයවනු ලබන සිංහල ධෟද්ධයන් සිටින ලංකාවේ සිටින අපිට එහි කථා වස්තුව සුරංගනා කතාවකි. නමුත් ලෝකයේ දියුණු ශිෂ්ඨාචාර වර්තමානයේ තිබෙන මෙන්ම ඇතැම් අරාබි රටවලද දක්නට ලැබෙන නීතිය විසින් හිකමවනු ලැබූ මෙන්ම ස්වයං විනය විසින් මෙහෙයවනු ලබන සමාජ තුල දක්නට ලැබෙන යථාර්තයකි.

කැල්වේරෝ නම් ඔහු විශ්‍රාමික විකට නළුවෙකි. තෙරේසා නම් බැලේ නාට්‍ය ශිල්පිනිය ඔහුට හමු වන්නේ සිය දිවි හානි කර ගැනීමට දොරගුළුලාගෙන ගෑස් පයිප්ප විවෘත කරගෙන සිහිසුන්ව සිටින විටදීය.මනුෂ්‍ය ජීවිතයක වටිනාකම හඳුනන මිනිසුන් සමාජයක ජිවත් වන්නේ නම් එය ඉතා උත්කෘෂ්ඨ සමාජයක් වනු ඇත. බස් රථයකදී අසනීප වී පණ අදින මිනිසෙකු මහමග මියැදෙන්නට දමා  යන්නේ අපේ උතුම් යැයි කියාගන්නා මිනිසුන්ය. ගැබිණි මවක් පාපුවරුවෙන් වැටී මියයන්නේ ද ලංකාවේය. මහමග අනතුරකදී  පණ අදින මිනිසුන් නොදැක්කා සේ යාමට අපට කිසිදු හිරිකිතයක් නැත. 

  නමුත් කල්වේරෝ තෙරේසාට  පවසන්නේ

 " මිනිසුන් පරිණාමය වීමට අවුරුදු දහස් ගානක් ගතවුණා, ඒ වටිනා ජීවිතය මොහොතකින් විනාශ කර ගන්නට යන්නේ ඇයිද යන්නය," 

මෙලොවට උපදින සෑම මිනිසෙකුගේ ජිවිතයකම ඇත්තේ සමාන වටිනාකමකි. මානව හිමිකම් වල මුලික සිද්ධාන්තය මෙයය. සැම මිනිසෙකුගේම දේ පලකට වටිනාකමක් ඇත. නමුත් ලංකාවේ සිංහලයන් දෙමළුන්ට මෙන්ම මුස්ලිම් මිනිසුන්ට වටා වටිනා ජාතියකැයි සිතති. විල්පත්තුවේ වඳුරන්, අලි කොටි වලසුන්ට ඉඩම් නැතිවීම මෙන්ම එහි දැවැන්ත ගස් කපා දැමීම අහස පොළොව නුහුලන අපරාදයකි,තම ඉඩ කඩම් අහිමිව  ඔවුන්  අනාථ කඳවුරු වල අවුරුදු ගණනක්   සිටියාට කමක් නැත. 

මානව හිමිකම් පිලිබදව ශ්‍රී ලාංකික සමාජය කථා කරන්නේ 1972 ව්‍යවස්ථාවෙන් පසුවය නමුත් අදටත් ලංකාවේ මානව හිමිකම් වලට ඇති තැන පිළිබඳව බටහිර ලෝකයාට මෙන්ම අපටත් ගැටළුවක් ඇත. මතක තබා ගත යුතු කරුණක් වන්නේ ප්‍රංශ ව්‍යවස්ථාවට මානව හිමිකන් පිලිබඳ වගන්ති ඇතුලත් වන්නේ 1792 ප්‍රංශ විප්ලවයෙන් පසුව වීමය. අපට වසර දෙසීයකට පමණ පෙරය. පුරසාරම් දොඩවන අපට නම් සුද්දන් අඹුඩ ගසා ගෙන සිටින කාලයේ අපි සිගිරි ගල මුදුණට වතුර පොම්ප කළේය යන්නය, එහෙත් අදට ඇති ගැටලුව වන්නේ දැන් අඹුඩයද නොමැතිව හෙළුවෙන් සිටින්නේ කවුද යන්නය. 

කැල්වෙරෝ විටෙක හැඟුම් බරය නමුත් ඔහු අවිඥානය විසින් මෙහෙය වනු ලබන චරිතයක් නොවේ. තම මෙහෙකාරියට ඔහු පවසන්නේ

 " මෙහි සිටින්නේ තම බිරිඳ බවයි" 

නමුත් ඔහු තම නිවසේ රැඳී සිටින තරුණිය වෙත කිසිදු බලපෑමක් කරන්නේ නැත. සුනාමියේදී මියගිය ගැහැනුන් පමණක් නොව මෝචරියේ එම්බාම් කිරීමට ඇති මළමිනිය ද දුෂණය කරන මිනිසුන් සිටින අපේ රටේ සිහිසුන්ව සිටින තරුණියක් මරණයෙන් බේරා ගෙන එයින් පසුව එන නීතිමය ගැටළු වලට අප මුහුණ දීමට සිතන්නේ නැත, එක්කෝ ඇඟේ රස්නය යන්නට කලින් ඇය දුෂණය කල යුතුය නැතිනම් ජිවත් කර තම මිලේච්ච ලිංගික ආශාවන් සන්තර්පණය කරගත යුතුය. නමුත් කල්වේරෝ ඇයට නැවතත් තම වෘතිය කරගෙනයාමට අවශ්‍ය මානසික ශක්තිය ඇය තුල ගොඩ නංවයි. පියවරෙන් පියවර අඩියෙන් අඩිය තබා නැවතත් පොලවේ පය ගැසීමට උගන්වයි. එතුලින්ම ඔහු තම ආත්මය දෙපයින් සිටවා ගැනීමට අවශ්‍ය ශක්තිය උපයා  ගනී.

මිනිසෙකු තුල ගොඩ නැගුනු ආත්ම අභිමානය ඉතා අගනේය, ඔහු කිසිම විටෙක එය  පාවා නොදෙයි. මෙය අපගේ සමාජ සන්ධර්බය තුල පරාමිතීන්ට හාත් පසින්ම වෙනස්ය, එසේ වන්නේ පිරිමින්ගේ ආශාවේ රෝග ලක්ෂණය වන කාන්තාව තමා ඉදිරියේ සිටින විට කල්වේරෝ  හැසිරෙන ආකාරය විශ්ලේෂණය කිරීමෙනි.මෙය අපරදිග පිරිමියාට පමණක් නොව බටහිර පිරිමියාටත් පොදු ධර්මතාවයකි. නමුත් හැසිරීමේ වෙනස ඇති කරන්නේ අවිඥානය සහ සවිඥානය ක්‍රියාත්මක වන ආකාරය අනුවය, ශ්‍රී ලාංකේය සමාජය තුලනම් පිරිමියාට කාන්තාවගේ සමාජ ස්ථානගතවීම වැදගත් නැත. මෙවන් අසරණ කාන්තාවක් අපට තවත් ලිංගික උත්තේජනයක් පමණි. කල්වේරෝ අවිඥානයට  අභියෝග කරන්නේ මෙහිදීය.

තෙරේසා කල්වෙරෝට ආදරය ප්‍රකාශ කල විට ඔහු නිවසින්ද පලා යයි. නමුත් තම අභිමානය ගොඩ නගා ගැනීමට තත් කරන්නේ තම හැකියාවන් කුඩා සංගීත කණ්ඩායමක් සමග බෙදා හදා ගනිමින් වීදිවල සින්දු කීමෙනි. තෙරෙසාගේ ආදරය වඩාත් වැදගත් වන්නේ ඇය අසරණව සිටින විට පමණක් නොව ඇය මහද්වීපික සංචාරයට පසුවද එනම් වෘතීය මට්ටමෙන් වඩාත් ඉහලට පැමිණි පසුවද ඔහුට ආදරය කිරීමය. අපගේ සමාජය තුල නම් හමුදා සෙබලාගේ මාසික පඩියෙන් යැපී සරසවි අධ්‍යාපනය නිම කරන තරුණිය ඔහුටත් නොකියාම විධායක ශේණියේ පුද්ගලයෙකුට පෙම් කරන්නට පටන්ගනී. හමුදා සෙබළා තරුණියගේ නිවස අසලට විත් සිය ගිනි අවියෙන් වෙඩි තබා ගෙන සියදිවි හානි කර ගනී, එසේත් නොමැතිනම් තරුණියද මරා ඔහු සියදිවි හානි කරගනී. රාජකීය බැලේ කණ්ඩායමේ සාමාජිකාවක් වන තෙරේසා නැවතත් කල්වේරෝ සොයාගෙන පැමිණෙන්නේ ඔහු විදි නාට්‍ය කණ්ඩායමක සාමාජිකයෙක්ව සිටියදීය. මෙහි ඇති අනෙක් වැදගත් කම වන්නේ කඩවසම් සංගීත ශිල්පියෙකු තෙරේසාගේ අත ගැනීමට බලාපොරොත්තුවෙන් සිටියට ඇය තම ස්ථාවරය වෙනස් නොකිරීමය. 

ආදරය බිඳ වැටෙන්න්නේ  මිනිසුන් සැබෑ ලෙස  එකිනෙකා හමුවන විටය. 1914 දී තිරගත වූ චාර්ලි චැප්ලින්ගේ City Light චිත්‍ර පටය අවසන් වන්නේ පෙම්වතුන් මුණ ගැසීමත් සමගය නමුත් එය බොහෝ විට ශෝකාන්තයකි, මක්නිසාදයත් අන්ධ තරුණිය තම පෙම්වතා හඳුනා ගනු ලැබුවේ යථාර්තය එලෙසින්ම ග්‍රගනය කරගෙන නොව තම සිහින පෙම්වතා ඇය සමීපයේ සිටින තරුණයා තුලින් දැකීමෙනි. නමුත් ඔහු කිසිදු වත්කමක් නොමැති අහිංසක මිනිසෙකු ලෙස ඇය දැකීමත් සමග ඇයගේ සිහින පෙම්වතාගේ චරිතය බිඳ වැටේ. එයට හේතුව වන්නේ අප ආදරය කරන්නේ මිනිසුන්ගේ යථාර්ථ ස්වරුපයට නොවීමය. අප විසින් මවා ගන්නා ලද චරිතය තම පෙම්වතාගෙන් හෝ පෙම්වතිය තුලින් දැකීමෙනි. නමුත් එම යථාර්තය අතාත්විකය, මෙමම අතාත්වික යථාර්තය ඔවුන් සංකේතීය තලයක ගොඩනංවාගෙන එය මත සිහින මාලිගා තනා ගනිති. නමුත් එකිනෙකා පිලිබඳ සැබෑ ස්වරුපය හඳුනාගැනීමත් සමග ඔවුන්ගේ සංකේතීය වටිනාකම් බිඳ වැටේ. අපගේ සමාජයේ බොහෝ ප්‍රේම වෘත්තාන්ත වල අවසානයද මෙයම වේ.

 නමුත් Limelight හි තෙරේසා තමා අසල සිටින වයෝවෘධ විකට නාට්‍ය ශිල්පියාගේ උසස් මනුෂ්‍ය ගුණාංග වලට ආදරය කරයි. අපගේ සිහින මාලිගා වල සිටින පෙම්වතියන් පෙම්වතුන් මිහිපිට නොමැති බව අප නොදැන සිටීම බොහෝ ශෝකාන්ත වලට හේතුවයි. සැබවින්ම මිහිපිට මිනිසුන් ගැහැනුන් සිටිති, ඔවුන් තුල නරුමයන් මෙන්ම ඉතා වටිනා මිනිසුන්ද සිටිති.ආදරයේ නාමයෙන් කලයුත්තේ  එම මනුෂ්‍යයන් අවධි කිරීම මිස මිනිසුන්ගෙන් අතාත්වික මනස්ගාත බලාපොරොතු වී  නරුමයන් අවධි කිරීම නොවේ.

තෙර්සාගේ ආදරය  සදාකාලික   ආදරයක පෙර නිමිත්තකි, හේතුව වන්නේ මෙය වඩාත් ප්‍රායෝගික වීමය.  චිත්‍ර පටය ශෝකාන්තයක් සේ අවසන්වීම  පෙනී යන්නේ ඇය නර්තනයේ යෙදීම බලා සිටියදීම ඔහු මියයාමෙනි. නමුත් එම අවසන් ජවනිකාව ඉතා අලංකාරය. ඔහු මිය ගිය බව නොදැන ඇය තවදුරටත් නර්තනයේ යෙදෙන්නිය.එය එම සදාකාලික ආදරය සංකේතවත් කරයි. ඔහුගේ මියයාම තුල ඇයට තව දුරටත් ඔහුට ආදරය කල හැකිය.මොවුන්ගේ ආදරය සදාකාලික වන්නේ එය මල්ඵල ගොගැන්විම තුලින්මය. එබැවින් Limelight චිත්‍ර පටය  සැබෑ ප්‍රේම වෘර්තාන්තයක් ලෙස අවසාන වේ. තෙරේසා තවමත් කැල්වෙරෝට ආදරය කරන්නීය.


- ජානක ගුණතිලක








Sunday, March 5, 2017

කාල තරණය - කෙටි කතාව






හෘද  ස්පන්දනය  නතර වූ සිරුර මෙතෙක් කල් දිරා නොගියේ මන්දැයි සිතාගත නොහැකි විය.නහර වැල් වල තිබු රුධිරය කැටි ගැසී කළු පැහැයක් ගෙන තිබුණි. අත් පා සීතලව දර දඬු වී ගොසිනි.  මොළයේ ක්‍රියාකාරිත්වය නතර වන දින තෙක් ඇය එහි තැබීමට විශේෂ අවසරයක් ගෙන තිබිණ. දැඩි  සත්කාර ඒකකයේ කෙලවර බිත්තියේ ඇති විදුරු කවුළුවෙන් ඇය කිසිවිටෙකත් ඇස ඉවතට ගත්තේ නැත.

"එතනින් තමයි  එයා එන්නේ"

ඇයගේ වචන කිසිවිටෙකත් මුවින් එලියට පැමිණියේ නැත.

 "අර හෙවනැල්ල,........................

 ඒක ඇතුලින් තමයි එයා මතු වෙන්නේ"

 කිසිවෙකුත් විදුරු කවුළුවෙන් ඇතුළුවන ආලෝක කදම්භය  ආවරණය කරන සේ සිටගත් විට ඇයට  දරාගත නොහැකි, හදවත පසාරු  කරගන  යන තරමේ වේදනාවක්  දැනිණ.වීදුරු ජනේලයට  ලම්බකව ඇති බිත්තියේ මැද ඔරලෝසුවකි. එහි කටු දෙස බලා  සිටින්නේ විදුරුවෙන් ආලෝකය කාමරයට නොපැමිණෙන රාත්‍රී කාලයේය.  ඔරලෝසුවේ  තත්පර කටුව කැරකෙන  නාදය පමණක් ඇසෙන්නට විය. එය එක්  වරක් නොව දින  ගානක්, සති ගානක්  හෝ මාස ගානක් රාතියේදී  ඇයට ඇසෙන්නට ඇත.

ඇය එම දිනය පැමිණෙන තෙක් බලාගෙන සිටියාය.

 "ටික්" ..."ටික්" ....."ටික්"  ඔරලෝසුවේ තත්පර කටුව  තත්පරයෙන් තත්පරය වාමාවර්තව කැරකෙවෙමින්  තිබේ.

' ටීක්" ....' ටීක්" ....' ටීක්" ....' ටීක්" ....

හෙදියක් ඇය වෙත දුවගෙන ආවේය.

" මේ පේශන්ට්ගේ  හාර්ට් එක වැඩ කරන්න පටන්ගෙන"

මුහුණට  සවි  කර තිබු ඔක්සිජන් බටය  නැවත සකසන අතරතුර  විනාඩි, පැය, දින, සති , මාස  ගණනක්  පැරණි  සේලයින්  බෝතලයෙන්   බින්දුවක්  ඇයගේ  රුධිරයට   කාන්දු  වන  බව හෙදිය නිරික්ෂනය කළාය.

විනාඩි, පැය, දින, සති, මාස ගණනකට පසු සෙලවෙන ඇයගේ අතේ ඇගිල්ලක් හෙදිය ස්පර්ශ කළාය. විනාඩි, පැය, දින, සති, මාස හෝ වසර  ගණනකට පසු  එහි  දරදඬු  ස්වභාවය කෙමෙන් පහව  ගොස්   මෘදු වන  බවක්  දැනිණ. උෂ්ණත්වය සෙල්සියස්  අංශක තිස්හතක් නොවුනද එහි යම් උණුසුමක්   ඇති බව දැනිණ.


පොල්  මල් , ගොක් කොළ වලින් සරසා මිඳුලේ  කෙලවර  කණු තුනක ආධාරයෙන් සිටවා තිබු පෙරේත ගොටුවේ  මල් වර්ග  හතක්, කෑම  වර්ග හතක්  මෙන්ම තවත්  බොහෝ දෑ තිබිණ. තොවිලයට සියල්ල සුදානම්ව පැවතියේය. සුදු  රෙද්දකින් හිස  වසා සුදු  ගව්මක්  අන්දවා ඇය බිම  එලා  තිබූ පැදුරේ  වාඩි කරවුයේ ඇයගේ මව  විසින්මය. මවද  ඇය  සමීපයෙන්  හිඳ  ගත්තාය, ඇයට  හිස  කෙලින්කරෙගෙන  සිටීමට අපහසු  වූ බැවින්  මව ඇයව  තුරුල් කරගෙන තම උරහිස  මත ඇයගේ  හිස  තබා ගත්තාය. තොරතෝංචිය ක්  නැතුව මතුරන  කට්ටඩියා  දෙස  සියලුදෙනා බලාගෙන සිටියත් ඇයට එහි වගක්  නොවිය. පන්දමට  දුම්මල දමා අඩි  කිහිපයක්  උසට  ගිනි  දළු  පිට කෙරිණ, කටට  භූමිතෙල්  ගෙන   පන්දමට  පිඹ    අහසට ගිනිදැල් පිට කෙරිණ. අවසානයේ   ඇය හිස  වටා  ඔතා  තිබුණු සුදු රෙද්ද  විසිකර නැගිට්ටාය. බෙර කරුවා එක බෙරයකට  තලා එහි හම ඉරී ගිය පසු  දෙවන බෙරයටට  තඩි බාන්නට  විය, ඇය එම රිද්මයට මිඳුල පුරා අවසිහියෙන්  නටන්නට  විය.

" උඹට මොනාද  ඕනි ?"

" මට බොන්ඩ ඕනි " එය පිරිමි කටහඩක්  විය.

" උඹට  මොනාද  බොන්ඩ ඕනි ?"

" අරක්කු'

කට්ටඩියා තම  ගෝලයාට පෙරේත  තට්ටුව  යට ඇති බෝතලය  පෙන්වයි. පුරවා  දුන්  අරක්කු වීදුරුව ඇය එක හුම්ස්මට උගුරට  හලා ගත්තාය. ඇය තවදුරටත් මිඳුල  පුරා නටන්නට  පටන් ගත්තාය. කට්ටඩියා  ඇය පසු පසින් ගොස් විසිරි  තිබු කෙස් වල්ලෙන් ඇයව අල්ලා  ගත්තේය.

" උඹට  තව  මොනවද  ඕනි ?"

" මට ඕනි කහපාට කොළ  "

කට්ටඩියා කොක්කොල මිටියක්  අය අතට දුන්නේය,

" උඹට පිස්සුද ?, මට ඕනි අර  කහ පාට කොළ"

මිඳුලේ රැස්ව උන් කුටු කුටු ගන්නට විය, කට්ටඩියා ඇයගේ කොණ්ඩය අඹරවා ගෙල මුලට සිර කළේය.

" උඹට  ඕනි  මොන කොළද ?"

" සල්ලි කොළ "

ඔහු තම සාක්කුවෙන් ගෙන රුපියල් පන්දහසේ කොළ දෙකක් ඇය අත තැබුවේය.

" දැන්   උඹ  යනවද?

" නෑ මම යන්නේ නෑ, නෑ මම යන්නේ  නෑ, මට තව ඕනි "

අවට සිටි කාන්තාවන් තම  මුහුණු දෑතින් ආවරණය කරගත්තේ  ඇයගේ කොණ්ඩය තවත් වරක් අඹරවා,

" සල්ලි දෙන්නේ ඔච්චරයි , උඹට  යන්න තව  මොනවද ඕනි ? " යයි අසන විටය

"මට ඒකිව ඕනි"

" උඹට ඒකිව දැනුත් ඉන්නවා"

" නෑ මට ඒකිව ඕනි, මට  ඒකිව  මරන්න ඕනි  "

ඇයගේ හිස ඔහු සෙමෙන් පිරිමදින්නට විය, නළල මත ඔහුගේ තොල් වල උණුසුම පතිත කරන්නට විය , දෙපා වල ඇඟිලි, දෑතේ ඇගිලි සෙමෙන් ස්පර්ශ කරන්නට විය, ගල්  ගැසී  තිබු මාංශ පේශි  සෙමින් පිරිමදින්නට   විය. ශරීරය පුරා සෑම රෝම කුපයක්ම එයින් නව පණක් ලැබීය. ධමනි ශිරා  මෙන්ම කේශනාලිකා වල තිබු කළු පහ ගැන්වුණු රුධිරය කෙමෙන් රත් පැහැ ගැන්වෙන්නට විය. කැටි ගැසී  තිබු රුධිර  කැට එකිනෙක  දියවී  යන්නට විය. අප්‍රාණික  ස්නායු  වලට උණුසුම , දැනෙන්නට විය. සෑම කේෂ  නාලිකාවකටම රුධිරය ගලා යන බව ඇයට වැටහිණ , ඒ කොපමණ කාලයකට පසුවදැයි ඇයට නිච්චියක් නැත.  හෘදය ස්පන්දනය  වන හඬ  ඇයටම ශ්‍රවණය කල හැකිවිය. මෙතෙක් කල් අහිමිව තිබු ශරීරය ඇයට නැවතත්  හිමිව ඇති බව ඇයට වැටහිණ. ඔරලෝසුව දෙස බලා  හුන්  ඇය දෑස වසා ගත්තාය. මුහුණ ආවරණය කර තිබු ඔක්සිජන් බටය ගලවා  පැත්තකට දැමුවාය. පෙරවා තිබු සුදු රෙද්ද ඇද විසි කළේය. ඔහුගේ උණුසුම් ප්‍රශ්වාසය වරකට ඇයගේ මුහුනටත් වරෙකට ඇයගේ පයෝධර අතරටත්  ඉන්  පසුව මුළු ශරීරය පුරාවටත් දැනෙන්නට  විය.

මෙතෙක් වෙලා බලා  සිටි බිත්තියේ ඇති ඔරලෝසුව වෙනුවට දෑස පියාගත් විට ඇයට කොළ පැහැති  ඉලක්කමෙන් වෙලාව පෙන්වන ඩිගිටල් ඔරලෝසුවක් දර්ශනය විය.වෙලාව වසරින් වසර  පසු පසට ගමන්  කරමින් තිබිණ.   එහි වේලාව දෙස ඇය බලා සිටියාය, එහි වේලාව නතර වන ලෙස දෑස තදින් වසා ගත්තාය. එය වසර දහයකට පෙර දිනයක නතර විය.


" අම්මි කවුද කෙනෙක් ඇවිල්ල කියනවා , ඔයාව බලන්න ඕනි කියල"

" මොන වගේ කෙනෙක්ද  ?"

" දන්නේ නෑ, එයා  සීයට  වඩා උසයි, සීයාගේ වගේ රැවුල සුදු නෑ."

" එන්න කියන්න, පුතේ "

" එයා කියනවා, එයා  මගේ තාත්තා කියල"

හෙදිය දියණිය ද සමග  කාමරයෙන් පිටව ගියාය. ඔවුන් දෙදෙනා ඔහුව ද සමග  නැවතත් ඇයගේ ඇඳ වෙත පැමිණියහ. ඔක්සිජන් බටයද, පපුවට සවි කර තිබු ecg යන්ත්‍රයේ අග්‍ර ද, මුත්‍රා බටද   සී සී කට විසිරි  තිබිණ. ඇඳ  මත වූ සුදු රෙද්ද මෑත් කොට හෙදිය ඇයව සොයන්නට විය ඔහු අනෙකුත් ඇඳන් මත සිටි ලෙඩුන් එකිනෙකා පරික්ෂා කර බලන්නට විය.

" කෝ මේ ලෙඩා" හෙදිය කෑ මොර දෙන්නට විය.

බිත්තියේ වූ  විදුරු කවුළුව බිදී  ගොස් විදුරු කටු කිහිපයක් බිමට පතිත වී තිබිණ. අඟල් කිහිපයක විෂ්කම්භය  සහිත සිදුරක් එහි විය.

" කෝ මෙතන හිටපු ළමය" හෙදියත් ඔහුත් දියණිය සොයමින් සී සී  කඩ දුවන්නට විය.


ඇසිටලීන් සිලින්ඩරයක්, ඔක්සිජන් සිලින්ඩරයක් පෑස්සුම් කුරු මිටියක් සහ උපකරණ සියල්ලද මිලිමීටර් පහක් ඝනකම වානේ තහඩුවක් ද රැගෙන කම්කරුවෝ කිහිප දෙනක් දැඩි සත්කාර  ඒකකයේ විදුරු කවුළුව ලඟට රැස් වුහ.

"ඔයා  මොනවද මේ කරන්න යන්නේ"

" මේ විදුරු කවුළුව වහල දාන්න"

" එතකොට, කොහොමද මම ඔයා  ළඟට එන්නේ ?"

"මට ඔයාව  විදුරු කවුළුවෙන් ගෙන්න ගන්න ඕනි නෑ, ඔයා  මගේ දුවත්  එක්ක කාමරේට දොරෙන් ඇතුළු වෙන්න"

ඇය දෑස වසාගෙන ඩිගිටල් ඔරලෝසුව නතර කරගෙන කීවාය.

- ජානක ගුණතිලක
4/3/2017



























Saturday, July 11, 2015

මරණය නොමිලේ



" Theatre is a mirror, sharp reflection of the society. "  වේදිකාව සමාජයේ තියුණු ප්‍රතිබිම්භයක් පෙන්වන කැඩපතක් ලෙස හඳුන්වා දුන්නේ ප්‍රංශ ලේඛිකාවක් සහ  තිර රචිකාවක් ලෙස ප්‍රසිද්ධ "යස්මිනා රේසා" විසිනි.  අපි අපගේම ජිවත  ව්‍යාජ රංගනයක්  බව  හොඳා කාරයෙන්ම හඳුනා ගත්තද  එය අනෙකා නොදන්නවා යයි සිතා නිර්ලජ්ජිතව අභිමානයෙන් හැසිරේ, මෙය අප සමග බැඳෙන අනෙකාටද ඒ ආකාරයෙන්ම අදාල වේ. එබැවින් අප තෝරාගෙන ඇත්තේ සැබවින්ම නරුමවාදී ජිවිත බව නැවත නැවතක් මතක් කරදීමට අපගේ ප්‍රතිබිම්හය දෙස වරින් වර බැලිය යුතුය. තවත්  ආකාරයකින් එය ළදරු අවධියේදී තමා (මම) හඳුනා ගැනීම ධර්පනයක ප්‍රතිම්භය හරහා සිදුවන   ධර්පන අවධිය ( mirror  stage ) සිහි ගන්වන්නකි. ළදරුවෙකු පරිණත මිනිසෙකු බවට පත්වීමේදී  භාෂාව හරහා සමාජ සම්බන්ධතා ගොඩනගා ගැනීමත් සමග තමා අනෙකා මගින් එනම් භාෂාව මගින් විස්තර කරගනිමින් පෞරුශය (personality ) සංවර්ධනය  කරගනී.

වේදිකාව මත ප්‍රතිබිම්භයේ යථා ස්වරුපය සාකච්චාවට ලක් කිරීමට   ගනු ලබන මහේෂ් එල්කුන්ච්වාර්ගේ  "ප්‍රතිබිම්භය" සැබවින්ම පැසසිය යුතුය."ප්‍රතිබිම්බ්" ( reflection ) නැමති වෙදිකා නාට්‍යයේ  "මරණය නොමිලේ" ලෙස සිංහලට පරිවර්තනය කරන්නේ සත්‍යපාල ගල්කැටිය විසිනි.ඉන්දියානු නිදහස් සටනින් පසුව 20  වන සියවසේ මැද භාගයේ මහාරාෂ්ඨ කලා ක්ෂේත්‍රය කේන්ද්‍ර කරගනිමින් බිහිවන මහාරාෂ්ඨ වේදිකා නාට්‍ය කරළියට නවක නාට්‍ය රචකයෙකු ලෙස මහේෂ් එල්කුන්ච්වාර්  එන්නේ ඔහු නාග්පුර් විශ්ව විද්‍යාලයේ  අධ්‍යාපනය අවසන් විමත් සමගය. 1950 -1960 කාලයෙන් පසුව  ජනප්‍රිය නාට්‍ය කරුවන් වූ විජේ තෙන්ඩුල්කාර්, පී. එල්. දෙශ්පාන්ඩෙ, සතිෂ් අලෙකර් සමග එක්වී මහේෂ් එල්කුන්ච්වාර් සාම්ප්‍රදායික ගිතමය නාට්‍ය, ඉතිහාස කථා, ගැමි නාට්‍ය වලින් ඔබ්බට ගිය පරේෂණාත්මක නුතන නාට්‍ය කලාව හඳුන්වා දෙයි. මෙම බලපෑම සම්ස්ත ඉන්දියානු නාට්‍ය කලාවට සහ ඉන් ඔබ්බට  කාන්දු වන්නේ මෙම කළා කරුවන්ගේ නාට්‍ය වෙනත් භාෂා වලට පරිවර්තනය විමත් සමගය. මහේෂ් එල්කුන්ච්වාර් ලියන ලද නාට්‍ය පිටපත් ගනණ විස්සක් පමණ වේ. මෙවා ඉන්දියානු භාෂා වලට පමණක් නොව ඉංග්‍රීසි, ප්‍රංශ වැනි භාෂා වලටද පරිවර්ත්නය කර ඇත. 

 "මරණය නොමිලේ" නාට්‍යයේ ඇති සමස්ත චරිත ගණන හතරකි. ප්‍රධාන චරිතය වන "ගුඩ්ඩා"  සාමාන්‍ය අපට එදිනෙදා හමුවන, රැකියාවක නියුතු තරුණයෙකි. කතාවේ විකාශනය සිදුවන්නේ  උදෑසන මුහුණ සේදීමට යාමේදී නාන කාමරයේ කන්නාඩියෙන් ඔහුගේ ප්‍රතිබිම්භය නොපෙනීම සම්බන්ධයෙනි. ගුඩ්ඩාගේ  ප්‍රතිබිම්භය අතුරුදහන් වී ඇතිබව දෙවනුව  දැන ගන්නේ ඔහුගේ නවාතැනේ හිමි කාරියයි. ගෙහිමි කාන්තාවට ගුඩ්ඩාගේ ප්‍රතිම්භය අතුරුදහන් වීම තවත් එක මුදල් හම්බ කල හැකි සිද්ධියක් ලෙස පෙනේ. නමුත් ගුඩ්ඩාට එය ක්ෂතිමය අත්දැකීමක් ලෙස දැනේ. ඔහුට එය තමාගේ රැකියාව, හිත මිතුරන් වාහන බලපත්‍රය ආදී සියල්ල නැතිවී යාහැකි අනතුරක් ලෙස හැඟීයයි. මෙම පරස්පර අදහස්  ඔවුනොවුන් අතර හුවමාරු වීමේදී ඔවු නොවුන් එකිනෙකාගේ සිත් තුලට ඇතුළු වෙමින්  සංවාදය ඉදිරියට ඇදී ගෙන  යයි. මේ අතර පවතින සමාජ ක්‍රමය පිලිබඳ  විවේචනයක් සහිතව එය වෙනස් විය යුතු බවට අදහස් කරන තවත් මිනිසෙකු ඔවුන්ගේ සංවාදයට එක් වෙයි.ඔහු "කොඩි" නම් වේ. ඔහුගේ අදහසට අනුව තරුණයාට ප්‍රතිබිම්භය අහිමි වීම ක්ෂතිමය අත්දැකීමක් නොවේ, නගරයේ 99% කගේම ප්‍රතිබිම්හ කාලයක පටන් අතුරුදහන් වී ඇති බව ඔහු හෙළි කරයි. ගෙහිමි කාන්තාව සහ තරුණයාගේ පෙරැත්තය මත කොඩි කන්නාඩියෙන් මුහුණ බලන විට ඔහුගේ ප්‍රතිබිම්භයද අතුරු දහන්  වී ඒ වෙනුවට කුකුලෙකුගේ රුපයක් දැකීමෙන් මහත් අපහසුතාවයට පත් වේ.මේ අතර වාරයේ ඔවුන්ගේ සංවාදයට එක් වන්නේ "ගුඩ්ඩා"  ගේ රැකියා ස්ථානයේ සේවය කරන තරුණියකි. ඇය "broom stick' නම් වේ. ""broom stick'" ඔවුන් සිටි ගොඩනැගිල්ලේ  පස් වන මහළින් බිමට පැන සියදිවි හානි කරගනී. නමුත් පුදුමයට කරුණ නම් ඇයගේ  මල සිරුර, ලේ පැල්ලමක් වත් ඔහු පතිත වූ මාර්ගයේ නොමැති වීමයි. දක්නට ලැබෙන්නේ කළු පැහැති තෙල් වැනි දියරයක් පමනක් වීමය

"මරණය නොමිලේ" නාට්‍ය අද දින වැදගත් වන්නේ මෙහි පස්චාත් නුතන සමාජයේ අනන්‍යතා අර්බුධය සාකච්චාවට ලක්කිරීම හේතුවෙනි. "ගුඩ්ඩා" ගේ ප්‍රතිබිම්හය අතුරුදහන් වී ඇති බව දන ගැනීමත් සමග ඔහු කලබලයට පත් වන්නේ ද ගෙහිමි කාන්තාව එය අසන්නේද එම අත්දැකීමට මුහුණදුන් මිහිමත සිටින එකම සත්ත්වයා "ගුඩ්ඩා" ලෙස සිතාගෙනය. ඔහු නිරුපණය කරන සාමාන්‍ය  මිනිසාගේ චරිතය තම ප්‍රතිම්භය අතරුදහන් වී ඇති බව හඳුනා ගැනීම වාසනාවන්තය. ශෝචනීය කරුණනම් ප්‍රතිභිම්භ අහිමි 99% වූ මිනිසුන් තම ප්‍රතිම්භ අහිමිවීම පිළිබඳවත් නොදැන සිටීමය.කොඩි ගේ මෙම විග්‍රහ ආර්ථිකය මත පදනම්ව ප්‍රකාශ කරන ලද්දක් බව හැඟී යයි. කොඩි තම ප්‍රතිම්භය වෙනස් එකක් බව හඳුනා ගන්නේද තරුණයා සමග සංවාදයත් සමගය.ඔහු සමාජ ප්‍රතිසංස්කරණ පිළිබඳව කතා කරන ප්‍රගතිශීලි මිනිසෙකු  ලෙස නඩත්තු කරගත් ප්‍රතිබිම්භය ඔහුට නොපෙනීම සහ ඒ වෙනුවට කුකුලෙකුගේ  ප්‍රතිබිම්භයක් පෙනීම ඔහුගේ ලජ්ජාවට හේතු වේ.කාන්තාව "ඒක ශිව ලිංගය වගේ" යනුවෙන් පැවසීම ඔහුගේ සඟවාගත් ආත්මය නිර්වත්‍ර කිරීමක් බඳුය. පිරිමියෙකුගේ අවිඥානය තුල සැඟවුණු සළෙලු ස්වභාවය ඇයගේ මෙම ප්‍රකාශයත් සමග හෙළි දරව් කිරීමක් සිදුවේ, මෙය කෙනෙකු පලා යාමට හෝ ප්‍රචණ්ඩ හැසිරීමකට හේතු විය හැකිය. "ගුඩ්ඩා" ඔහුගේ ප්‍රතිභිම්හය කුකුලෙකු සේ දැකීමද යම් තාක් දුරකට මෙයට සළෙලු ස්වාහාවය තහවුරු කරන්නක් බඳුය.

අද අපට හමුවන්නේ සත්‍ය හෝ යුක්තිය කුමක්දැයි හඳුනා ගත්තද ඒ වෙනුවෙන් පෙනී සිටින හෝ  නොදන්නා  බව හඟවන නරුමවාදී  (cynical )සමාජයකය. එදිනෙදා ජීවිකාව සම්පුර්ණ කරන අඩක් කුස ගින්නේ සිටින මිනිසුන් ඔවුන්ගේ ප්‍රතිබිම්හය නොමැති බව වත් නොදනී; මෙය නිරුපනය කරන්නේ අපගේ ජිවන රටාවම නොවේයැයි කිසිවෙකුට කිව හැකිද? "broom stick " ලෙස හදුන්වන තරුණිය නරුම වාදයේ සංකේතයක් වන්නේ ඇය තමන්ගේ ප්‍රතිම්භය නොමැති බව දැන දැනත් එය නොදන්නවා සේ ජිවත් වීම සහ "ගුඩ්ඩා"ගේ ප්‍රතිභිම්භය අතුරුදහන් වී ඇති බව ඇය දැන සිටියත් ඒ බව "ගුඩ්ඩා"ට නොපැවසිමය. ගෙහිමි කාන්තාව සැබවින්ම මෙම සමාජ ක්‍රමයේ ශෝකාන්තය නිරුපනය කරයි. ඇයට  පමණක් තම ප්‍රතිබිම්භය දර්පනයෙන් බලාගත හැකිය.මෙම නාට්‍යයේ එන  අනෙකුත් චරිත තුනම සත්‍යාවබෝධය ( realization ) නම් අවස්ථාවට කිනම් හෝ අවස්ථාව පැමිණේ, නමුත් ඇය එම අවස්ථාවෙන් බොහෝ දුරකය. ඇයගේ ප්‍රත්බිම්භයේ පැවැත්ම ඇත්තේ ඇය නොපවතින  බැවින්ය. ඇයගේ ප්‍රතිබිම්හයට පැවැත්ම ඇත්තේ අනෙකාගේ ආශාව තුල ඇය පැවතීම හේතුවෙන්මය එසේ නොමැතිනම් ඇය තමාගේ ප්‍රතිබිම්බය ලෙස දකින්නේ තමා අනෙකාගෙන් දැකිය යුතු යයි සිතන ප්‍රතිබිම්භයයි. 

මහේෂ් අල්කුන්ච්වාර් ගේ නාට්‍යමය ප්‍රවේශය ඉතා විශිෂ්ඨ වන්නේ සමාජ ප්‍රතිසංස්කරණයක් බලා පොරොත්තු වන්නේ නම් ඒ සඳහා මුදල්මත පදනම් වූ පන්ති ක්‍රමය පමණක් නොව දැනුම මත පදනම් වූ පංති ක්‍රමයද පරාජය  කල  යුතු බවයි. දැනුම වැදගත් වන්නේ මිනිසුන්ගේ සිතුවිලි විශ්ලේෂණය කිරීම සඳහාය. මෙනිසුන්ගේ සිතැඟි හඳුනා නොගෙන කරන විප්ලවයක් මෙම  යුගය තුල සාර්ථක නොවේ යන්න මොහුහේ පණිවිඩයයි. කොඩි නම් චරිතය තරුණයා සම්ච්ච්චලයට ලක් කරන්නේ මුදල් ලැබීම සම්බන්ධයෙන් ඔහු මධ්‍යම පාන්තිකයෙකු වන බැවින්ය. ප්‍රතිබිම්භ අහිමි පුද්ගලයන් හා සැසඳීමේදී තරුණයා මෙන්ම අඩු අදායම් ලාභී ප්‍රතිබිම්හ රේඛාවෙන් පහල ජිවත් වන සියල්ලම අයිති වන්නේ එකම පන්තියක බව කොඩිට අමතක වන්නේ දැයි සැකයක් මතුවේ. එකිනෙකාට තනි තනියෙන් කල හැකි වෙනස් කිරීම් ඉතා අල්පය. සමාජයක් ලෙස දැනුමෙන් සන්නද්ධ වී සටන් කිරීමෙන් පමණක් සාර්ථක විය හැකිය. කෙසේ නමුත් මෙහි එන චරිත හතරම සත්‍ය හඳුනා ගැනීම යන සංකල්පය සැලකු විට ඉතා දුර්වල බව හැඟී යයි, එය නාට්‍ය කරුවා සබුබ්ධික ප්‍රේක්ෂකයාට  එම චරිත වල හැසිරීමට  ඔබ්බෙන් සිතිය යුතුය යන ආදර්ශය ලබා දෙයි. වර්තමාන සමාජයේ දක්නට ලැබෙන පොදු සෝචනීය ලක්ෂණය නම් තම තමන්ගේ විනෝදය ( small pleasures ) සොයා යාම තුල අතරමං වන අප හට එක්ව යමක් කල නොහැකි වීමය. මෙම නාට්‍ය තුලද මෙය හොඳින් ඉස්මතු වේ. අවම වශයෙන් තරුණයා සහ තරුණිය වත් එක් අරමුණක් සඳහා පොදු එකඟතාවයකට නොපැමිණේ. මෙවැනි මිනිසුන් සිටින සමාජයක විප්ලවය යනු සිහිනයක් පමණක් වනු ඇත.

අද දින "යථාර්තය" යනු කුමක්දැයි ප්‍රශ්න කල යුතුය. එක අතකින් එකිනෙකාගේ සිත් වලට ඇතුළු වෙමින් ඔවුන් සැබෑවට සිදු වී ඇති දෙය හෙවත් යථාර්තය කුමක් දැයි සොයාගැනීමට උත්සහා දරයි. නමුත් යථාර්තය සෙවීමේ අරමුණින් සමස්තය කුඩා කොටස් වලට විච්චේදනය කිරීම කොතරම් ප්‍රයෝගික දැයි යන ගැටලුවත් සමගය. මිනිස් සිරුරක සැබෑ යාන්ත්‍රනය සෙවීමට එය අවයව පදිධති වලටත් පසුව පටක , සෛල බවටත් පත් කල හැකිය. සෛල තවදුරටත් සංකීර්ණ සහ සරල අණු වලට වෙන් කොට පරමාණු සහ උප පරමාණුක අංශු වලටද බෙදා වෙන් කල පසු එහි ජීවයක් නොපවතී. යථාර්තය සෙවීමේදී ඇතිවන් අගටලුඅවද එයමය. සිතුවිලි එකිනෙකින් වෙන් කරගෙන යාමේදී අවසානයේ සොයාගත හැකි දෙයක් නැත. යථාර්තය සොයාගෙන යාම ගැටළුවක් වන සේම යථාර්තය බවතිද යන්නද අවසානයේදි ගැටළුවක් වේ. එසේ වන්නේ භාෂාව තුල යථාර්තය හමු නොවීමයි,එසේත් නොමැතිනම්  වචන වලට පරිවර්තනය කල නොහැකි දේ යථාර්තය ලෙස පැවතීමයි.

තරුණිය ගුඩ්ඩාගේ  සිතට ඇතුළු වූ පසු එහි අඳුර මිස වෙන කිසිවක්  නොදකී. එය ඔහුගේ අභ්‍යන්තරික බිඳ වැටීමය, එසේත් නොමැතිනම් හිස් බවය.දියේ පාවෙන අයිස් කන්දක් බඳු  මනසේ සවිඥානය ඉතා කුඩා වපසරියක් නම් එහි ජයේ ගිලි පවතින කොටස තරම් අවිඥානය විශාල වේ. මිනිසුන්ගේ කතිකා තුල නිරන්තරයෙන් අනවරතව අවිඥානික සහ සවිඥානික සිතුවිලි අතර දෝලනයක් සිදු වෙමින් ඉදිරියට ඇදී යයි. නමුත් මෙම මෝබියස් සම්බන්ධය සාමාන්‍ය එනම් එදිනෙදා සිදුවන කතිකාවක සිදුවන්නේද අවිඥානිකවය. මෙම නාට්‍ය තුල ඇති සුවිශේෂම කාරණය  වන්නේ මෙම අවිඥානික සහ සවිඥානික අනවරත සම්බන්ධය චේදනය කර ප්‍රේක්ෂකයාට එය තේරුම් ගැනීමට හැරීමයි. මේ සඳහා යොදාගත් නාට්‍යමය උපක්‍රමය වන්නේ සවිඥානික සංවාදය සිදුවන්නේ එකිනෙකා කාමරයට දොරෙන් ඇතුළු වූ විටය. අවිඥානික හැසිරීම ඉස්මතු වන්නේ ඔවුන් ජනේලයෙන් ඇතුළු වූ පසුවය. ඒ අනුව ජනේලයෙන් ඇතුළු වීම යටි හිතට ඇතුළු වීම ලෙස මෙම සන්ධර්හය තුල   පැහැදිලි කිරීම ප්‍රේක්ෂකයාට කරන සාධාරණයක්  වන්නේ එය  සරල වීම අවබෝධ කරගැනීමට ඇති පහසුව නිසාය.

Facebook, twitter ආදී ගිණුම් වල   ව්‍යාජ නම් ගම වලින් ඡායා රූපවලින් පෙනී සිටීමද අනන්‍යතා  අර්බුධයට එක් උදාහරණයකි.පස්චාත් නුතන වෙළඳපොල ආර්ථිකය කේන්ද්‍රකරගත් දෘෂ්ඨිවාදය ( ideology ) විසින් මෙහෙයවනු ලබන සමාජයක ජිවත් වන මිනිසුන්හට තමා හඳුනා ගැනීමට සිදු වන්නේද  මෙම සංකීර්ණත්වය සහිතවමය. එබැවින් තමා ලෙස කෙනෙකු හඳුනා ගන්නේ  තමා නොව අනෙකාය. සයිබර් අවකාශය තුල සැරිසරණ තරුණ තරුණියන් පමණක් නොව බොහෝ දෙනෙකුගේම අනන්‍යතාවය පාරා වළල්ලක් සේ ඔවුනටම ගැටළුවක් වන්නේ අනෙකා විසින් යම් අවස්ථාවක ඔවුන් ප්‍රශ්න කරන විටය. ව්‍යාජ අනන්‍යතාවය අප පවත්වා ගන්නේ අනෙකා වෙනුවෙනි, මෙය එකිනෙකාට සත්‍ය වන විට අනෙකාගේ යතා ස්වරුපයද අතාත්වික ( virtual real ) වන්නේය.මෙවැනි පසු බිමක් තුල අනෙකාගේ පැවත්මද ව්‍යාජ එකකි. යථාර්තය ලෙස දකින දෙයද අතාත්වික වන බව දැන ගැනීමත් සමගම තමාගේ ප්‍රතිරූපය මෙන්ම අනෙකාගේ පැවැත්මද ගැටළුවක් වන්නේය.යථාර්තය යනු කුමක්දැයි විස්තර කර ගත නොහැකි පසුබිමක් සකස් වන්නේද යථාර්ථයේ ස්වරූපය නිරන්තරයෙන් වෙනස් වීම හේතුවෙනි. එබැවින් යථාර්තයට වඩාත් සමීප අත්දැකීම වන්නේ මරණයයි. මෙම තත්වය තුල යථාර්තය සොයන මිනිසුන්  හට  මරණය හැර වෙනත් කිසිවක්  උරුම වන්නේ නැත. මහේෂ් අල්කුන්ච්වර් මෙය නාට්‍ය ආකෘතියකට ආදේශ කිරීම අද දින සැබවින්ම ප්‍රතිබිම්භ අහිමි වූ 99% ක් දෙනාගේ සිතුවිලි උඩු යටිකුරු කිරීමකි.  සැබවින්ම අනෙකා විසින් ගොඩ නංවන සංකේතීය පරාමිතීන් ව්‍යාකුල වූ විට , එනම් තම ප්‍රතිබිම්බය අහිමි බව දැන ගන්නා  දිනයට බොහෝ දෙනෙකු ඉහල මහල් වලින් බිමට පැන සිය දිවි නසා ගන්නවා ඇත. ශ්‍රී ලාංකේය ප්‍රේක්ෂකයන් වන අපට  මෙවැනි  කලාකෘති සියගණනක අඩුපාඩුවක් පවතීන්නේ දැනුම පිලිබඳ ගැටලුව හේතුවෙන්මය.

චිත්‍ර පටයක මෙවැනි සංකීර්ණ මානසික තත්වයන් මෙන්ම හැසිරීම් පිලිබඳ දැනුම ප්‍රේක්ෂකයාට ප්‍රේරණය කිරම තරමක පහසු කටයුත්තකි. ජනප්‍රිය හොලොවුඩ් නිර්මාණ වන "Psycho " , "Sunglasses ", "Basic  instincts" වැනි චිත්‍ර පටවල මෙය දක්නට ලැබේ.චිත්‍ර පටියක සිය දහස් ගණනක් පසු තල මොහොතින් මොහොත වෙනස් වේ, මේ සියළු පසු තල එහි චරිත වල විසින් ප්‍රේක්ෂකයා ගොඩ නගා ගන්නා  චිත්ත රුප හා සම්බන්ධ වෙමින් බහුවිධ අර්ථ සපයයි. එය චිත්‍ර පටයක දෙබස් වලින් තොරව කතාව ගොඩ නැගීමට මහත් රුකුලක් සපයයි. නමුත් වේදිකා නාට්‍යක පසුතල සිමාසහිතය. මෙය එහි ශිල්පීන්ට මහත් අභියෝගයකි. නාට්‍ය සාර්ථක වීමට නම් එහි එන දෙබස් වල ප්‍රාණවත් අව ඉතා වැදගත්ය, සිනමා පටයක රූපරාමුවක් නැවත නැවතත් සංස්කරණය කල හැකිය, නමුත් වේදිකා නාට්‍යක සංස්කරණය තහනම් වචනයකි; සියල්ල සජීවීව කලයුතු වීම නිසාම වේදිකා නාට්‍ය කලාව තවමත් ඉතා ඉහල පිළිගැනීමට ලක්වූ මාධ්‍යකි. සමාජයේ භෛෟතික වෙනස් වීම් හෝ මිනිසුන්ගේ භෛෟතික අන්තර් සම්බන්ධතා කලා කෘතියකින් ඉදිරිපත් කිරීම තරමක පහසු කටයුත්තකි. නමුත් අද සමාජයේ මිනිසුන්ගේ භෛෟතික හැසිරීම් සහ අනෙකා සමග අන්තර් ක්‍රියා වලට හේතුවන මානසික ස්වභාවය වේදිකාව මත විශ්ලේෂණය කීරම සැබවින්ම අභියෝගයකි. මෙම කටයුත්ත පහසු කර ගැනීම සඳහා ඔහුගේ උපක්‍රම ඉතා සිත්ගන්න සුළුය. චරිත එකිනෙකාගේ යටි සිත හෙවත් අවිඥානය ආමන්ත්‍රණය කිරීමට අවශ්‍ය වූ විට ජනේලයෙන් ඇතුළු වීමත් සවිඥානය ආමන්ත්‍රණ කිරීමට දොරෙන් පැමිණීමත් ප්‍රේක්ෂකයා සංකීර්ණ සන්ධර්හයක අතරමං නොකර සරල ලෙස අවබෝධකර ගැනීමට අවස්ථාව සලස්වා නාට්‍ය සමග ඇද බැඳ තබා ගැනීමට ගත් සාර්ථක උත්සාහයක් බව පෙනේ. එසේම සමස්ථ කතාව ඉදිරිපත් කිරීම සඳහා නළු නිළියන් හතර දෙනෙකු පමණක් යොදා ගැනීමද ප්‍රේක්ෂකයාට කල සාධාරණයක් ලෙස හැඳින්විය හැකිය, එමගින් චරිත අතර පවතින අන්තර් සම්බන්ධතාවය අඩුවී අවබෝධ කරගැනීමට අවශ්‍ය වටපිටාව සකස් කරදෙයි.එසේම සියල්ල ව්‍යාපාර වූ විට විටෙක  ලාභ නොලබන කොපමණ උසස්  කලා කෘතියක් වුවද දිගු කාලීනව නඩත්තු කල නොහැකිය.සීමිත සාමාජිකයින් ගණනක් සිටින නාට්‍ය කණ්ඩායමක් සඳහා දැරීමට සිදුවන පිරිවැය අවම වීම තුල එහි නිෂ්පාදන කටයුත්ත ප්‍රයෝගික යථාර්තයක් කර ගැනීම පහසුය. 

 සියල්ල වෙළඳපල මත තීරණය කරනු ලබන සමාජයක සැබවින්ම මරණයද වටනා කමක් ඇත. නමුත් එය ඛේදජනකය. එම වටිනාකමේ වාසිය ලැබෙන්නේ මරණයට ලක්වන පුද්ගලයාට හෝ සමීප පුද්ගලයන්ට නොව වෙළඳ භාණ්ඩයක් කරගත් මල්ශාලා හිමියන් ආදී ව්‍යාපාරිකයන්ටය  . දිරා යන මළ සිරුර  වෙළඳ භාණ්ඩයක් බවට පත්වී ඇත්තේද තත්කාලීන දෘෂ්ඨිවාදය ( ideology )  තුලය. එවැනි සමාජයක ජිවත් වන මිනිසෙකුගේ මරණයට සෑහෙන මිලක් තිබේ. එම මිල ගෙවිය යුත්තේ මරණයට පත්වන පුද්ගලයාගේ සමීපතමයන් විසිනි. සමාජය පිලිබඳ කලකිරීමට සියදිවි හානි කරගන්නා පුද්ගලයෙකු හැර අනෙක් සෑම සාමාන්‍ය  පුද්ගලයෙකුටම  තම මරණයේ වෙළඳපලට ගෙවිය යුතු මුදල පිළිබද කනස්සල්ලක් පවතී. සියලු මිනිස් අගයන් රුපියල් ශත වලින් නියම කරන පස්චාත් නුතන සමාජ යාන්ත්‍රණය පැහැදිලි කීරම උදෙසා ලැකානියානු සිද්ධාන්ත වල මෙහෙය මිල කල නොහැකිය. නමුත් තම සායනයට පැමිණෙන රෝගියාගේ පොකට්ටුව හිරිකිතයකින් තොරව හිස් කර උපයාගත් මහා ධනස්කන්ධය තහවුරු කරන්නේ ඔහුද  ප්‍රතිභිම්භය අහිමි වූ තවත් එක් පුද්ගලයෙකු බවයි.

-ජානක ගුණතිලක



Friday, May 22, 2015





වසර 19ක් පුරා සති පතා ඵල වූ "නවමනි" පුවත් පත මැයි මස 18 වන දින සිට දිනපතා පුවත් පතක් ලෙස ඵල වන බව පාඨක ඔබට දැනුම් දෙන්නේ හදපිරි සතුටිනි.

රටක ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය තහවුරු වීමට නම් සෑම ජන කොටසකම අනන්‍යතාවයක් තිබිය යුතුය. ජීව විද්‍යාත්මක සන්ධර්භය තුල ජීව විවිධත්වය ( Bio Diversity )  ඉහලින් අගය කීරම පැසසිය යුතු කාරණයකි. මිනිසුන්ද ජීවින් වන බැවින් මිනිසුන්ගේ විවිධත්වයද අගය කිරීමට අපට හැකිනම් එය ඉතා උසස් මනුෂ්‍ය ගුණාංගයකි.

නමුත් මතක් තබාගත යුතු කරුණ වන්නේ සොක්‍රටීස් පැවසු පරිදි ' තම අතේ ඇති සැරයටිය කැරකවිමේ සිමාව ඉදිරියේ සිටින මිනිසාගේ නාසයේ කෙලවරින් අවසන් වේ' යන්නය. ඒ ආකාරයෙන්ම අනෙකුත් මිනිසුන්ට ගැටළුවක් නොවන ලෙස තම අනන්‍යතාවය පවත්වාගෙන යාම තවත් කෙනෙකුට ගැටළුවක් නොවිය යුතුය, එම ස්ථානය දක්වා අපට අපගේ සිත පාලනය කරගතහැකි නම් තත්කාලීන ගැටුම් කොපමණ අවම වනු ඇත්ද?

එබැවින් සිංහල, සහ දෙමළ  භාෂාවෙන් ඵල වන ජාතික පුවත්පත් සමුහයක් ඇති විටෙක මුස්ලිම් ජනයාගේ තොරතුරු දැනගැනීම සහ විනෝදය උදෙසා දිනපතා පුවත් පතක් ඵල වීම අගයකොට සැලකිය යුත්තකි.

- අපි 

Thursday, April 30, 2015

මියැදුණු හදවත





නතර වුනු හද ගැස්ම 
හුදකලා මැදියමක
තරු එලිය පරදමින්
සඳ නැගුනු රාත්‍රියේ

අවදි කර නැවත ඒ 
හදවතට පණදෙන්න
හඬ තලන රැහෙය්යන් 
උඩු බුරණ සුනඛයන් 
රෑ පුරා නිදි වරව
කොතෙක් උත්සහා කළද
සඳ මැකී අලුයමද 
උදාවිය මොහොතකින් 
මිය ඇදුනු හදවතට
පන දෙන්න මොහොතකට
නොතබාම ඉඩ හසර

වැලලුවද පොළොව යට
මස් වැදලි ගඳ ගසන.

නැවුම් අතු රිකිලි ගෙන
සොහොන් කොත දෙපලු කර
නැගී සිටි වෘක්ෂයම 
වසා ගෙන සතර අත
විහදුවා  අතු  පතර
සෙවන දුණි හදවතට 
හඬක් සේ උපදින්න

- ජානක ගුණතිලක